poniedziałek, 16 listopada 2026

SABAT V – BANSHEE

 


Violande stanęła w przepięknej sali balowej hotelu Marzenie. Wszystko było przygotowane do wielkiego sabatu, na którym co roku spotykały się siostry wiedźmy. Tym razem Melissanna wybrała fioletowe tony. Złote akcenty wyjątkowo podkreślały jego magiczny kolor, nadając oprawie wyjątkowej atmosfery.

Westchnęła ciężko, mając nadzieję, że tym razem nic nie przeszkodzi w ceremonii.

– Violande, jak miło, że zaszczyciłaś moje skromne progi – usłyszała za sobą głos gospodyni. 

– Melissanno, to – wskazała dłonią z pełną gracją i godnością – nie jest skromne, ale nasze siostry zasługują na wyjątkową noc.

– Czuję w twoim głosie troskę, czy coś się stało? 

– Jeszcze nie. Powinniśmy być przygotowani na wszystko. – Machnęła dłonią i na stoliku kawowym stojącym najbliżej kominka pojawiło się kilka gazet.

Melissanna spojrzała zaciekawiona. 

– Myślisz, że ona nam zagraża? – zapytała, podnosząc artykuł leżący na wierzchu.

– Nie wiem. Będziemy mieć nowicjuszkę, więc musimy być przygotowane na wszystko. 

***

W restauracji hotelowej siedziała Evanora zajęta rozmową z Aitaną. Na razie tylko one pojawiły się w hotelu, więc postanowiły poczekać na swoje siostry przy lampce wina, rozmawiając o tym, co w tym roku je czeka.

– Spójrz, czy to Edwina? – zapytała Aitana patrząc na blondwłosą piękność, która pojawiła się w recepcji.

– Edwina? – Evanora przeniosła wzrok na dziewczynę.

– Dziwnie wygląda, prawda? Widzisz to? Coś z nią nie tak. – Aitana przyglądała się nowoprzybyłej.

– Czy ja wiem..? Pewnie znowu wciągnęła nosem win… to znaczy eliksir przygotowany na później… – zażartowała Evanora.

 – Jezu ta to ma zdrowie!

 – Haha pozazdrościć – Zaśmiała się.

 – Jednak hmm coś mi tu nie gra… wiesz co może puszczę na przeszpiegi Gacka? – Aitana sięgnęła do torebki po swojego przyjaciela – Polata trochę i zajrzy w te jej oczęta. Wiesz, strzeżonego wiedźma strzeże!

– Czekaj. – Aitana zatrzymała jej dłoń, nim ta wypuściła małego nietoperza. Wstała i podeszła do Edwiny.

– Cześć, piękna. – Oparła się łokciami o blat recepcji, a gdy Edwina nawet na nią nie spojrzała, dotknęła jej ramienia. 

Wiedźma spojrzała na jej dłoń, a potem przeniosła wzrok na Evanorę. Był zimny. Lodowato zimny. Jakby w jednej chwili poczuła ukłucie zmrożonej szpilki, które wepchnęło się w jej serce. Cofnęła się instynktownie, a gdy Edwina spojrzała na recepcjonistę, uciekła do Aitany.

– To nie jest ona. To znaczy Edwina, ale nie ona. Jakby ktoś rzucił na nią zaklęcie. 

– Albo urok… – dopowiedziała Aitana.

– Chodź! – pociągnęła ją Edwina. – Musimy porozmawiać z Melissanną. Tu się coś dzieje.

– Ale jak dziwnie wygląda? Jak to nieobecna? Wiecie, co się z nią dzieje? – pytała pośpiesznie Melissanna nie oczekując odpowiedzi. – Jeszcze to nam potrzebne. Lecę zobaczyć, co się dzieje.

– Nie idź! – Zatrzymała ją Evanora.

– Cii! – Melissanna uciszyła siostry i uchyliła lekko drzwi od swojego gabinetu. Spojrzała w głąb korytarza, gdzie wciąż stała Edwina.

– No faktycznie coś z nią nie tak – mruknęła i podbiegła do blondynki nim dwie wiedźmy zdążyły zareagować. 

– I co? – Zapytała Aitana, gdy gospodyni wróciła do pokoju. 

– Sama nie wiem… Macham jej przed oczyma, a ona nie reaguje. Zero reakcji. Co to może być? Jakaś klątwa? Ktoś rzucił czary? No nic trzeba przygotować eliksir. Tylko który? Może najpierw ten, który sprawdzi, skąd ta nieobecność, który odkryje, czy to klątwa, czy może inne czary-mary. Trzeba szybko działać.

– A jeśli to urok? – zapytała Aitana? – Uroku nie zdejmiesz żadnym eliksirem.

– Masz rację. – Melissanna zatrzymała się w pół kroku. – Co robić?

– Może… – Evanora szukała w myślach pomysłu. – Nie wiem… 

Melissanna wyjrzała przez uchylone drzwi. Edwina właśnie skierowała się do pokoju na piętrze. 

– Idźcie tam. Zaraz pojawią się wszystkie siostry. Macie je przyprowadzić tutaj. A ja… – zastanawiała się chwilę. – Zajrzę do księgi mądrości, może coś znajdę… 

***

Siedem wiedźm zasiadło przy kominku, nie mając pojęcia, o co chodzi. Melissanna nerwowo wyginała palce i nie miała odwagi powiedzieć tego, o czym myśli.

– Melissanno, co się dzieje? – zapytała Gabriella, widząc zdenerwowanie siostry, które udzieliło się również i jej. Odetchnęła ciężko i złapała najpierw jedną dłoń, potem drugą. – Oddychaj. Raz, dwa… – zaczęła liczyć, ale Melissanna miała łzy w oczach, spojrzała na siedzącą przy kominku Ramonę, która wzięła do ręki gazety pozostawione przez Violande. Nowicjuszka spojrzała na artykuł, który krzykliwą czcionką głosił „kolejna ofiara rozsadzona od środka. Trucizna, czy bakteria”. Skrzywiła się nieco i jednym ruchem wrzuciła gazety do kominka.

– Nie! – krzyknęła, ale zabrakło jej sił i osunęła się na miękkich nogach.

Marianna podbiegła do Ramony i pyta nerwowo

 – Co ty robisz? Po co to palisz? – Jednocześnie wymachuje rękami, bo zrobił się dym w pokoju. Próbuje powstrzymać Ramonę, bo ona chce wrzucić kolejne gazety.  

– Bo mi się chłodno zrobiło, a ja lubię ogień. – Nowicjuszka uśmiecha się, widząc zaskoczoną minę Marianny i szybko dodaje: – Tak na serio pomiędzy gazetami były schowane kartki z zaklęciami, które nie mogą dostać się w niepowołane ręce. A wyczuwam, że ktoś się zbliża... 

Marianna spojrzała z obawą na drzwi. Faktycznie dobiegły ją pośpieszne kroki z korytarza. Sięgnęła po ostatnie gazety i szybko zaczęła wrzucać ostatnie papiery. 

Hedera otworzyła okno, bo dym zaczął wypełzać coraz mocniej z kominka. W tym zamieszaniu słychać było jedynie szepty innych wiedźm. Zaniepokojone, pełne obaw.

– Kurczę, Melissana nie rób sobie jaj! – Aitana zaczęła się denerwować. – Powiedz, że Twoje słabnięcie to efekt eliksiru…. 

-… 

– No cóż, wiele nie wyjaśniłaś, ale obawiam się, że chyba jednak nie. – spojrzała w kierunku Ramony, zastanawiając się, co ona spaliła i skąd tyle dymu? Jednym ruchem przywołała Gacka! Niech leci po potrzebne składniki, póki okno jest otwarte.

Pukanie do drzwi zatrzymało wszystkich na chwilę, jakby zamieniły się w jednej chwili w kamień. Drzwi lekko skrzypnęły i stanęła w nich Drusilla z rozczochraną fryzurą i mocno bijącym sercem. 

– Czy ktoś ją gonił? A może to ona coś przeskrobała? – przeleciało Mariannie przez głowę, ale nie powiedziała tego głośno. Pośpiesznie zamknęła drzwi i wróciła do Ramony. 

– Witajcie moje kochane, długo nie widziałyśmy się w tak zacnym gronie. Podróż była taka nużąca... ale, ale co Wy macie takie wystraszone miny? Co się tu stało? A gdzie jest Edwina? Melissano wzdrygnęłaś się, gadaj, co się wydarzyło, że masz łzy w oczach? Zaczynam się denerwować, mów kobieto, bo nie ręczę za siebie i moje skarby. Chcesz żebym je wypuściła? To może być nieprzyjemne. Gadaj kobieto i to już, nie becz tylko mi opowiedz, o co tu chodzi. Melissano... – podeszła i potrząsnęła przerażoną gospodynią, która wskazywała na Ramonę i Mariannę.

Melissanna otworzyła oczy. Nie, nie mogła zemdleć teraz. 

– Już dobrze, już wracam do sił. – Podniosła się, patrząc z wyrzutem na dwie siostry stojące przy kominku.  

– Co robić? Violanda nie będzie zadowolona, że dokumenty uległy zniszczeniu. – Miała łzy w oczach. Musimy wspólnymi siłami utworzyć mocne zaklęcie, które spowoduje, że będziemy z powrotem chronione.

– Chronione przed czym? – zapytała Evanora. 

Melissanna spojrzała na nią przestraszona.

– Jak to przed czym? Przed zagrożeniem! Nie pamiętasz już, że za każdym razem ktoś próbuje nas zniszczyć! – wykrzyczała Melissanna 

– Może zaparzę Ci meliski, bo jesteś zdenerwowana? Zwołajmy nasze siostry i wspólnie utworzymy nowe zaklęcie.

Gabriella natychmiast zamknęła okno, jakby obawiając się, że coś przez nie wleci. Zaciągnęła ciężkie zasłony i ... zamknęła oczy, ciężko odetchnęła.

– Co ja mam teraz robić? Jak mam nas uratować? Jak mam nam pomóc? – myślała gorączkowo. 

– Nie zamykaj! – wrzasnęła Aitana – Mój Gacek…

Jednak Gabriella jej nie słyszała. Stała tak przez chwilę i starała się coś wymyślić, aby ratować swoje przyjaciółki.

– Wiem, że sama tym razem nic nie zdziałam… muszę, musimy wszystkie zebrać swe siły, odszukać Edwine. Co dalej? Zaklęcie... jakie zaklęcie one tam spaliły? Czy to nam pomoże? – Miała mętlik w głowie, więc ruszyła w kierunku drzwi.

Drusilla patrzyła ze strachem na to, co się dzieje. W pokoju panował kompletny chaos. Nikt nie wiedział, co zrobić, Melissanna miotała się pomiędzy siostrami, które na siłę próbowały jej pomóc, ale każda tylko przeszkadzała.

– Dosyć! – krzyknęła – Dajcie mi pomyśleć w ciszy i spokoju, w takim harmidrze nie dam rady nic wymyślić. Trzeba jakoś ratować sytuację i proszę Was o pomoc, racjonalną i przemyślaną. Aitano pilnuj Ramony. Niech już nic więcej nie dotyka. Gabriello, ty zajmiesz się Marianną. Jest tak samo narwana, jak nowicjuszka. Siadajcie tutaj wszystkie blisko. – Wskazała dłonią, zakreślając krąg. – A ty, Melissanno opowiadaj od początku, co się stało?

Wszystkie wiedźmy posłuchały jej władczego głosu. Nawet nie musiała ich straszyć pająkami, choć widziały, że tarantula, która udaje niezwykłą broszkę, porusza odnóżami, jakby była gotowa do walki.

– Była u mnie Violande. – zaczęła Melissanna. – Przyniosła mi te gazety, w których pełno było wiadomości o różnych ofiarach. Świat o tym milczy, więc możecie się domyślać, że te wiadomości nie pochodziły z oficjalnych źródeł. Powiedziała też, że zostawia mi potężne zaklęcie i sproszkowany eliksir obezwładniający, który zatrzyma samego diabła.

– A one to spaliły… – dopowiedziała Drusilla. 

Gospodyni hotelu tylko skinęła głową.

– A co z Edwiną? Dlaczego jej tu nie ma?

– Ktoś rzucił urok na naszą siostrę – pośpieszyła z wyjaśnieniem Evanora. – Edwina jest nieziemsko piękna, jakby jej ubyło lat. Ma lśniące długie, białe włosy, ale jej oczy… tchną lodem.

– Nie możemy opuścić tego pokoju, dopóki nie będziemy przygotowane. – zdecydowała Drusilla. – Melissanno, możesz nas zaprowadzić do lochów? Masz tu jakieś ukryte przejście?

– Mam, ale nie tu. Musimy przejść do mojej sypialni. Tam na końcu korytarza. Sypialnia jest chroniona potężnymi zaklęciami i runami. Żadna zła moc się za nami nie prześlizgnie.

– Dobrze. Wobec tego pójdziesz pierwsza, sprawdzisz, czy wszystko jest ok. A potem po kolei ruszymy za tobą. 

– Mam jeszcze coś. – Melissanna podeszła do biurka i wyciągnęła z szufladki małe buteleczki. – To eliksir obezwładniający. Mam tylko trzy…

Drusilla westchnęła ciężko. 

– Weź jedną. Drugą będzie miała Evanora, a trzecią ja. Pójdę na końcu. Pamiętajcie, że macie być cicho i przechodzić jak najprędzej za Melissanną.


***

Drzwi leciutko skrzypnęły. Korytarz był pusty, więc Gospodyni hotelu ruszyła, ostrożnie stawiając kroki, żeby jej szpileczki nie pukały o podłogę. Tuż za nią wyruszyła Aitana z Ramoną, Marianna z Gabriellą i Evanora. Drusilla pogoniła jeszcze Hederę i sama zamykała ogonek wiedźm. 

Nagle coś się poruszyło tuż za nimi. Niewyraźny szelest, który natychmiast przybrał na sile. Gdy się odwróciły zobaczyły Edwinę. Unosiła się lekko nad podłogą. Miała lodowaty wzrok, który wbiła w Hederę. 

Przepełniała ją złość, głos wyrywał się z krtani, gdy tylko zobaczyła wszystkie czarownice patrzące wprost na nią. Hedera szczególnie przykuła jej wzrok. Nagle ogromny krzyk wyrwał się jej z gardła. Krzyczała rozpaczliwie, pełna złości i bólu. Chciała w ten sposób unicestwić czarownice, które zebrały się na Sabacie.

Drusilla dostrzegła kątem oka, że Hedera zakrywa uszy i zwija się w kłębek. Nie czekała dłużej. Rzuciła fiolkę z eliksirem obezwładniającym i czym prędzej złapała Hederę i popędziły do sypialni Melissanny. Po drodze minęły Evanorę, która tylko odczekała, moment i rzuciła swoją fiolkę w Edwinę, bo poprzednia nie poskutkowała, tak jak powinna. Przy drzwiach czekała już Melissanna gotowa do ataku i gdy wszystkie wiedźmy znalazły się w pokoju, rzuciła kolejny eliksir i zatrzasnęła drzwi.

– Co to było? – zapytała przerażona Evanora.

– Hedera? – Drusilla spojrzała na skuloną wiedźmę. – O co chodzi?

– Nie wiem. – Pisnęła cichutko. – Nic jej nie zrobiłam.

– Ale ona atakowała ciebie! – Wrzasnęła Drusilla i w tym momencie drzwi zadrżały.

– Szybko! – poganiała Melissanna. – Najwyraźniej czary są zbyt słabe, musimy zejść do lochów, chodźcie za mną… 

Zeszły krętymi schodami w dół. Hedera szła pod czujnym okiem Drusilli, która sprawdzała każdy jej ruch. Gdy tylko znalazły się w lochach, Melissanna zapaliła światła jednym ruchem dłoni. Wokół rozbłysły świecie. Znały to pomieszczenie, bo tu chowały się przed demonami. Ale wiedziały, że i Edwina wie, jak tu dotrzeć. 

– Spokojnie. – Melissanna uciszyła wszystkich – Tu jesteście bezpieczne. Wprawiłam komnatę w ruch. Nie czujecie tego, bo kręcą się zewnętrzne bramy. Można je zatrzymać, tylko będąc w środku.

– Więc co zrobimy? – zapytała Aitana.

– Poczekamy na Violande. 

Nie musiały długo czekać. Gdy tylko Melissanna wypowiedziała te słowa, królowa wiedźm pojawiła się pośród nich. Wiedziały, że to projekcja astralna, ale i tak jej obecność wprowadziła pewien spokój.

– Co się stało Melissanno? Dlaczego nie użyłaś eliksiru i zaklęcia? – zapytała swoim władczym głosem.

– Och… bo nasza nowicjuszka go spaliła. – westchnęła ciężko. 

– Czy nie możesz stworzyć kolejnego eliksiru? – zapytała Gabriella.

– Nie. Uwarzenie go, zajęło mi miesiąc. Nie mamy tyle czasu – odparła Violande.

– Co się dzieje z Edwiną? – Evanora była ciekawa, tak samo, jak jej siostry.

– Edwina ścigała okrutną Banshee. Zawsze pojawiała się zbyt późno, dopóki nie dowiedziała się, kim ona jest. Wydawało się, że wszystko przebiegnie dobrze. Ale nie chciała czekać na eliksir, który, jak już mówiłam, wymaga dużo czasu. Pojawiła się w miejscu, gdzie Banshee czatowała na swoją ofiarę. One zabijają krzykiem. Sprawiają, że w środku w człowieku wybucha serce, zalewając wszystko… Banshee nie zabije wiedźmy, ale odbiera jej siły. Niestety Edwina była nieszczęśliwą wiedźmą. Jak wiecie rozstała się ze swoim mężem i cały czas cierpi. 

– Z powodu rozstania? – zapytała cicho Marianna.

– Z powodu samotności. – Spojrzała na Hederę – Banshee wyczuwa nieszczęśliwe osoby, więc powiedz mi, dlaczego zaatakowała ciebie? 

– Nie wiem. Nic jej nie zrobiłam. – zapewniała Hedera.

– Pytam o to, jak się czujesz? – przerwała jej Violande. – Edwina zaatakowała ciebie, bo nosisz w sobie smutek. Dlaczego?

W oczach Hedery zaczęły pojawiać się łzy, które spływały powoli po policzkach.

– Jak wiecie, mam młodszego brata... właściwie miałam...– mówiła łamiącym się głosem – W ostatnim czasie się załamał i trafił do szpitala... a w zeszły czwartek pojechałam go odwiedzić. Zawiozłam obiad, wypiliśmy kawę, pograliśmy w karty jak zawsze. Dał mi rzeczy do prania i się pożegnaliśmy. W nocy zadzwonili, że dostał drgawek i uderzył głową w szafkę. Potem pojawił się udar i trafił na neurochirurgię… – Musiała odetchnąć kilka razy, bo głos jej się załamał. – Niestety nie udało się go uratować. – Łzy płynęły już nieprzerwanie, a jej słowa sprawiały, że wszystkie siostry płakały wraz z nią. – Zgodziliśmy się na pobranie narządów, bo lekarze stwierdzili śmierć mózgową. Dzięki niemu życie dostały cztery nowe osoby. Trzymam się, ale jest mi ciężko. Serce pęka…

Violande pokiwała głową. Dobrze wiedziała, jak to jest, gdy z życia znika młodszy brat.


– Będzie bolało – powiedziała cicho, ale wszyscy słyszeli. – I wcale nie jest prawdą, że czas leczy rany. Zawsze boli tak samo. Tylko z czasem ból przeradza się w tęsknotę, która boli tak samo mocno.

– Więc co mamy zrobić? – zapytała Melissanna. 

– Wy nic. To Hedera musi być silna. Opowiedz mi, jaki był. Co sprawiało, że się przy nim uśmiechałaś? 

Hedera zatopiła się w swoich myślach. Jej zmartwiona twarz znieruchomiała, by po chwili złagodnieć, a po kolejnych sekundach kąciki jej ust zaczęły drgać w powstrzymywanym uśmiechu. Violende skinęła głową, widząc, że Hedera odnalazła takie wspomnienie.

– Mój brat był odważnym człowiekiem – zaczęła mówić – jako jeden z nielicznych pozwalał mi obcinać włosy maszynką i nie bał się tak wyjść na ulicę. Kiedyś miał już dość długie włosy, a chciał krótkie, takie na jeżyka. Przyszedł, usiadł na stołku i miałam się zamienić w jego osobistą fryzjerkę. Wzięłam maszynkę, to zawsze było proste zajęcie. Maszynka cichutko zawarczała gotowa do pracy, więc przejechałam przez środek jego czupryny i wtedy… – zacisnęła usta, nie chcąc parsknąć śmiechem – i wtedy maszynka się zacięła. Nie chciała ruszyć dalej. Próbowałam i próbowałam, ale nic. Chyba zakończyła swój żywot. Spojrzałam na brata, miał niewyraźną minę, a ja z trudem powstrzymywałam śmiech. Podałam mu lusterko, żeby sam zobaczył. Miał piękną autostradę pośrodku głowy. Trochę jak Gargamel. Sam zaczął się śmiać, że tak wygląda. Bo jak w takim stanie wyjść na ulicę. – W oczach Hedery pojawiły się łzy, ale nie takie, jak w momencie, gdy wspomniała o śmierci brata. To były łzy czystej radości. – Do tej pory ten widok powoduje, że się śmieję. – mówiła zanosząc się od śmiechu, a inne wiedźmy jej wtórowały. Nagle spojrzała przerażona na Violande. Nie musiała nic mówić. Ona rozumiała bez słów.

– Ból będzie zawsze, ale masz go takim pamiętać – powiedziała, przytulając Hederę. – Nie w łzach, lecz w tych pięknych wspomnieniach twój brat wciąż żyje. Nie pamiętaj bólu, jaki po sobie zostawił. Pamiętaj go jako twojego brata. 


***

– Violande, wybacz, że jeszcze zapytam – Marianna podeszła bliżej – Kim była Banshee, która rzuciła urok na Edwinę?

– Była blogerką. – Violande westchnęła ciężko – Dużo czytała, książki były jej przyjaciółmi. Zatraciła się w tym, co robiła.

– Jak to? – zapytała zaciekawiona Ramona.

– Ty masz siłę, by walczyć o swoje. – Violande spojrzała na nią z lekkim uśmiechem. – Tamta osoba kupowała sobie przyjaciół. Robiła konkursy i nie trzymała się swoich własnych zasad. Nagradzała swoich znajomych, aż w końcu ktoś to zauważył. Zarzucił jej hipokryzję. Najpierw dała się pojmać w sieci stalkingu, oskarżając o wszystko tę niewinną osobę, ale coraz więcej ludzi zaczęło zauważać jej złośliwości ubrane w słowa żalu nad sobą, zaczęli się od niej odwracać. Szukała pocieszenia w zaklęciach. Sięgnęła po czarną magię. Dobrze wiecie, że zwykła istota nie może używać magii, bo tylko otwiera wrota do świata, nad którym nie będzie w stanie zapanować. Została pojmana w łapy ciemnych mocy… To smutna historia i nie mamy teraz czasu, żeby ją poznać.

– Ale co się z nią stało? – dopytywała Ramona.

– Trafiła w miejsce, z którego nie ma powrotu. I uwierz mi – podniosła rękę, uciszając nowicjuszkę – nie chcesz wiedzieć nic więcej. Lepiej będzie, jeśli razem z Marianną przygotujecie eliksir miłości. Będzie nam potrzebny. 

– Violande – szepnęła Drusilla. – Czy Edwina też tam trafi? W miejsce bez powrotu?

– Edwina jeszcze nikogo nie zabiła. Musi to zrobić dzisiejszej nocy. I nie możemy jej pozwolić, żeby opuściła ten hotel, bo z łatwością znajdzie inną ofiarę. – Spojrzała na Hederę. – To ty musisz ją tu utrzymać i nie pozwolić, żeby i ciebie zmieniła w Banshee. A wy musicie znaleźć sposób, jak zdjąć z niej urok. Tylko pamiętajcie, że zwykłe zaklęcia i mikstury nie będą na nią działać. – Obraz Violande zaczął drgać i rozmazywać się. – Musicie się śpieszyć – powiedziała nim zniknęła


***

– Ramono szkoda czasu. Bierzemy się za ten eliksir miłości. Pamiętasz przepis? – zapytała Marianna

 – To Ty go nie masz zapisanego? – zapytała zdziwiona Ramona 

– Mam go w głowie, tylko muszę skupić myśli, ale trudno mi, bo strasznie jakoś się robi, a w stresie nie myślę logicznie. Zaraz zobaczymy, co my tu mamy dookoła za produkty. – Zaczęła się rozglądać po lochu.

Ramona szybko odnalazła kociołek stojący za jednym z regałów. Z szuflady wyjęła moździerz i szybko odszukała potrzebne składniki.

 – To do roboty – orzekła Marianna. – Musimy zrobić napar z mięty, pokrzywy. To razem zagotujemy i będziemy dodawać resztę – powiedziała Marianna. – Potem dodajemy olejek cytrynowy, ale tylko 5 kropel. I do tego sześć łyżek miodu gryczanego, szczypta gorczycy, odrobina syropu z lipy. Ach i jeszcze liście wiśni, pestki słonecznika oraz kilka płatków róż. Jak dobrze, że wszystkie produkty mamy w tym wstrętnym lochu. Ale na spokojnie będziemy dodawać te składniki, żeby czasami nam nie wyszło coś innego. Widziałam, w którejś szufladzie małe fiolki, to przelejemy, ten nasz eliksir miłości.

 – Skąd ty wzięłaś taki przepis? – oburzyła się Ramona – Ja znam całkowicie inny. Chyba faktycznie coś twoje zwoje dzisiaj nie działają. – Zabrała kociołek i składniki, które sama znalazła – Zrobię sama, bo coś nie ufam twoim zdolnościom.

– Tak? – zdziwiła się Marianna. – To ja zrobię lepszy eliksir. – podeszła do komody i wyjęła drugi kociołek zerkając ukosem na Ramonę. 

A ta nie czekając, zabrała się do pracy. Wiedziała, że to zaklęcie wymagające odpowiedniego misterium. Najpierw dodała suszonej lawendy – w niej kryje się zapach i ulotny promień słońca. Następnie bazylia – to zioło mocy. Ważne, by odmierzyć odpowiednią ilość suszonych skrzydeł ważek. Wymieszała całość powoli z pietyzmem, szepcząc po cichu zaklęcia. Odczekała, aż eliksir będzie miał odpowiednią temperaturę i konsystencję. A na koniec, gdy rytuał już prawie był dokonany, dolała żabie łzy. Marianna w tym czasie szeptała swoje zaklęcia, a Ramona czekała, aż wywar ostygnie, by przelać go do maleńkich fiolek.


***

– Nie ma czasu do stracenia – westchnęła Melissanna. – Siadajcie i mówcie, co wam chodzi po głowie? 

– Mnie, głównie pająki – westchnęła Drusilla zmęczona pilnowaniem swoich pupili. – ależ oczywiście! – Wypuścimy na nią pająki. Uplotą gruby kokon i spróbujemy ją w nim zamknąć, może gruba pajęczyna pająków ją okiełzna. Tylko co potem?

– Może trzeba odprawić jakiś rytuał, który uwolni ją od ducha Banshee? – zaproponowała Evanora.

– Nie. – Drusilla natychmiast sprowadziła ją na ziemię. – Żadne czary na nią nie działają. Ona jeszcze nie jest Banshee, słyszałaś. Musimy ją uzdrowić, ale bez czarów. Jej krzyk odbiera naszą moc.

– Jeszcze tego brakowało, żeby Edwina pruła japę, jak opętana, jakby bez tego nie puchły nam uszy od jej krzyków – westchnęła Aitana. – Cholera jasna! Jakoś ją odciągnę od Was, żebyście mogły ustawić dla niej pułapkę. Wiem! Skoro nie działają stare dobre czary, to zadziałają niezawodne pantalony! – Aitana nie zwlekając, jednym ruchem zdjęła koronkowy biustonosz i pantalony, Podarła ją na strzępy i upchnęła w uszy najmocniej, jak się dało. Resztą owinęła głowę i z tą prowizoryczną ochroną przeciwdźwiękową była gotowa do walki z Edwiną.

– Najpierw musimy ją odciągnąć od nieszczęśliwych ofiar – podjęła Gabriella. – Nie może znaleźć innej ofiary. Musi się skupić na nas. Dopiero wtedy możemy spróbować ją powstrzymać. Najlepiej zwabić ją tam, gdzie przestrzeń, abyśmy my czarownice mogły ją wziąć w koło. Jeśli znajdzie się w kręgu czarownic… Być może uda nam się stworzyć zwierciadło takie, które odbije jej wrzask. Możliwe, że jej wrzask uderzy w nią, prawda? Mam nadzieję, że to przeżyje. To ryzykowne, ale ona jest silna. Da radę. A przynajmniej w ten sposób ją osłabimy. Będziemy mogły pomyśleć co dalej…

– Musimy przede wszystkim myśleć, że jesteśmy szczęśliwe – Wtrąciła Marianna, upychając po kieszeniach przygotowany eliksir. – Wtedy nas nie skrzywdzi. Jeśli podejdziemy na tyle blisko, żeby udało się ją związać… Założymy na usta jakąś sieć z zaklęciem, żeby nie mogła krzyczeć… 

– No ładnie, jeszcze tego do szczęścia brakowało – westchnęła Melissanna. – Czary tu nie zadziałają. Trzeba coś zrobić, zanim odbierze nam wszystkie moce. Może ją tak gdzieś odesłać? Nie, no tego nie mogę jej zrobić. – zastanawiała się głośno. – Dobra, na początek trzeba ogłosić w hotelu zabawę "Zero smutków, mnóstwo radości" – dzięki temu zyskamy kilka godzin, a i gości uchronię. To da nam trochę czasu na stworzenie zaklęcia z najwyższej półki. Trzeba działać – tu potrzeba dużo ziół, a nie wszystkie są w naszej kuchni. Muszę udać się na szybką wyprawę. Muszę zebrać dziurawiec, melisę, pokrzywę, jemiołę, macierzankę, wrotycz, rozmaryn…

– Melissanno, czary tu nie zadziałają. – uspokoiła ją Drusilla kładąc dłoń na jej ramieniu. 

– No to ja już nie wiem, co robić… – westchnęła załamana Gospodyni. 

– Edwina jest uzależniona od książek, prawda? – zza kociołka pojawiła się Ramona, która z daleka przysłuchiwała się rozmowom czarownic. Jest też opętana, ale myślę, że pamięta swoje życie sprzed bycia Banshee. Zbierzemy wszystkie książki z umięśnionymi kolesiami na okładkach. Będę jej to czytała na głos. Potrafię czytać z prędkością huraganu, więc będzie miała w głowie milion tych historii, może któraś sprawi, że zatęskni za swoim życiem i zechce wrócić.

– Musimy spróbować – zdecydowała Drusilla. – Ty Hedero będziesz przynętą. Tylko musisz myśleć pozytywnie.

– Puszczę głośno muzykę, jakąś radosną piosenkę. Mój brat lubił Plastikowa Biedronkę. Mogę mieć słuchawki na uszach, dla większej pewności, że nie usłyszę krzyku. I do tej muzyki radosny taniec. Będę tańczyć i śpiewać. Albo ona oszaleje, albo przestanie być Banshee. 


***

Pająki Drusilli uwinęły się, zanim Edwina zdążyła się zorientować, co się dzieje. Gdy tylko je zauważyła, szła za ich siecią. Wiedziała, że doprowadzą ją tam, gdzie kryją się wiedźmy. Gdy tylko weszła do biblioteki, wielkie drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a pająki unieruchomiły ją, zaplątując gęstą sieć. 

Skorzystały ze swoich mocy, by książki, które tak uwielbiała, zaczęły przed nią wibrować, a głos Ramony w kilka sekund przeczytał większość z nich. Oczy Edwiny zrobiły się bardziej błękitne, jakby już miała się wyrwać z jarzma złej mocy… Wiedźmy wstrzymały oddech, ale wtedy Banshee uwolniła rękę i jednym ruchem strąciła wszystkie książki w kąt. Jej przeraźliwy krzyk powalił wszystkie siostry na kolana. Tylko Hedera stała ze słuchawkami na uszach i podśpiewywała piosenkę 

– Plastikowa biedronka, ty moja kochana, zostań moją żonką, błagam cię, proszę cię na kolanach…

Widząc, że inne wiedźmy zakrywają uszy, wyszła zza regału, gdzie do tej pory się chowała. Banshee na moment się uciszyła, widząc swoją wybraną ofiarę, która już nie emanuje smutkiem, ale tańczy radośnie, podśpiewuje, uśmiecha się. A w jej sercu nie było smutku. Nie było tego, co mogłoby rozsadzić jej pierś i zabrać ducha ze sobą. Wrzasnęła jeszcze raz przeraźliwie, ale to nic nie dało. Hedera tańczyła jak opętana. Podskakiwała, śpiewała coraz głośniej, żeby zagłuszyć wrzask Edwiny, aż w końcu zabrakło jej tchu i upadła na podłogę.

Natychmiast pojawiła się obok niej Aitana z zawiniętymi pantalonami wokół głowy. Rzuciła prowokujące spojrzenie na Banshee, pokazała jej język i nim ta się zorientowała, zniknęła za półkami razem z Hederą.

– Co teraz? – zapytała Ramona. – Nic tej cholery nie rusza…

– Macie ten eliksir? – Hedera spojrzała na Mariannę.

– Mam – Ramona pokazała pełną kieszeń małych fiolek. 

Hedera sięgnęła po jedną. Otworzyła i nim ktokolwiek zdążył zapytać, co zamierza zrobić, wylała sobie na głowę. Wstała, wyszła zza regału i pośpiesznie ruszyła w stronę szarpiącej się w pajęczych okowach Banshee. Nie zastanawiała się długo. Gdyby to zrobiła, wróciłby jej rozsądek i uciekłaby jak najszybciej. Rozłożyła ramiona i przytuliła Edwinę.

– Edwino, jesteśmy wiedźmami. Nie zawsze doskonałymi, czasem zdarzają nam się wpadki i mylimy eliksiry czy plastikowe myszy z żywymi. Jednak razem możemy wszystko, możemy pokonać nawet największe przeciwności. Siła drzemie w naszych sercach i naszych umysłach. A wszystkie razem tworzymy jedność, tworzymy całość, tworzymy Sabat, który zwycięża każde zło.

Edwina – Banshee szarpała się jak opętana, choć na chwilę pająki zapobiegawczo zaplotły magiczną sieć wokół jej ust, żeby nie mogła krzyczeć.

– Nigdy nie byłaś sama – spojrzała w oczy wiedźmy. – Nie możesz się tak czuć, bo wiesz, że to nieprawda. Twoja siła tkwi w sercu. – Chciała położyć dłoń na jej piersi, którą wciąż oplatały pajęczyny. Gdy tylko ją zbliżyła, magiczne sieci rozpierzchły się na boki. Hedera zamknęła oczy – Wciąż masz serce, więc wiesz, o czym mówię. Wiem, że czujesz się zraniona i nic nie warta, ale to nie jest prawda. Masz mnie. Kocham cię całym sercem i jeśli trzeba, oddałabym życie, po to, byś mogła do nas wrócić, to jestem. – Delikatnie zdjęła pajęczyny z jej ust. – Możesz mnie zabrać ze sobą. Nie chcę, żebyś była samotna. Jeśli trzeba, będę ci towarzyszyć zawsze. Kocham cię niezależnie od tego, czy jesteś Edwiną, czy jesteś Banshee.

– To działa. – szepnęła Drusilla do ukrytych za regałem sióstr. – Masz jeszcze ten eliksir? – zapytała Ramony, a ta bez słowa sięgnęła do kieszeni i rozdała każdej z sióstr po małej fiolce.

– Zaraz. – sprzeciwiła się Marianna. – Nie wiem, co ona tam namieszała, ale to nie jest prawdziwy eliksir miłości. Ja mam ten właściwy.

– Ty nawet przepisu nie pamiętałaś – odburknęła Ramona.

– Cicho! – uciszyła je Melissanna. – Dawaj swój eliksir – Wyciągnęła dłoń do Marianny. – Nie zaszkodzi, jeśli użyjemy obu, prawda? 

Drusilla skinęła głową. Wylała obie butelki na swoją głowę i reszta wiedźm postąpiła tak samo.

– Musimy stworzyć krąg wiedźm – wyjaśniła. – Wzmocnimy słowa Hedery. – Tylko myślcie o tym, co ona mówi.

– Nie mogę. – westchnęła Aitana. – przewija mi się w głowie Plastikowa biedronka... – zanuciła.

– Wszystko jedno, możesz śpiewać. To doda sił Hederze. Idziemy. – zdecydowała.

Wyszły cichutko zza regału i stanęły wokół dwóch sióstr. Jedna unieruchomiona magicznymi sieciami, a druga przytulająca się do niej, niczym do zimnego posągu. Złapały się za ręce. I gdy krąg się dopełnił, Hedera poczuła większą siłę, bo już przez moment zaczęła słabnąć pod lodowatym wzrokiem Banshee.

– Edwino, wszystko, co masz to twoje serce. Być może zranione i teraz cierpisz, ale pamiętaj, że wyjdziesz z tego silniejsza. Nikt cię nigdy nie pokona. Masz nas, swoje siostry…

Banshee patrzyła na Hederę długo. Tak długo, że nawet pajęczyny zaczęły się krępować i niektóre zwinęły się w małe kokardki.

– Ty głupia kobieto... – wyszeptała w końcu.

– Tak, wiem…

– Nie o to chodzi. Mówię, że jesteś głupia, bo przyszłaś tutaj sama.

– Nie. Spójrz. – Hedera spojrzała na siostry, tworzące krąg wokół nich. – Przyszły tu dla ciebie. Bo dla nich też jesteś ważna. Samotność to taka głupia metafora. Nigdy nie wiadomo, czym ją karmić i co może ją uleczyć. 

Banshee westchnęła tak ciężko, że pół biblioteki zachwiało się w posadach. Gdzieś w oddali przewróciło się samotne tomisko dramatycznych monologów.

– Naprawdę chciałabyś zostać ze mną? W miejscu wiecznego smutku, rozpaczy i cierpienia?

– Zależy. Jest tu herbata?

– Nie.

– Ciastka?

– Nie.

– Kocyk?

– Też nie.

– To rzeczywiście okropne miejsce.

Przez chwilę obie milczały.

– Ale zostałabym – dodała Hedera. – Mogłybyśmy coś poprawić. Najpierw herbatę. Potem kocyk. Później może kilka kwiatków.

– Nie rozumiesz. Jestem potworem. – Coś zabłysło w jej oczach, jakby rodziły się maleńkie łzy. 

– A ja mam sąsiada, który wierci w niedzielę od siódmej rano. Uwierz mi, skala porównawcza jest szeroka.

Pierwszy raz od bardzo dawna na ustach Banshee pojawił się cień uśmiechu.

– Naprawdę niczego się nie boisz?

– Jedynie tego, że znowu będziesz biegać bez bielizny. – Hedera przewróciła oczami.

Z oczu Banshee popłynęły łzy, a potem rozległ się cichy szloch. Nikt do tej pory nie mówił do niej w ten sposób. Słowa Hedery trafiły głęboko w jej zranione, ciemne serce. Nie mogła zrobić jej krzywdy, nie po tym, co przed chwilą od niej usłyszała.  

– Chcę być dobra – wyszeptała. 

Pajęczyny zaczęły drżeć. Po chwili jedna z nich pękła z cichym trzaskiem.

Potem druga.

I trzecia.

Banshee spojrzała zdumiona w dół. Jej blade ręce przybrały naturalny kolor, włosy przestały być przeraźliwie białe, a oczy ponownie miały kolor nieba. Wiedźmy stanęły tak blisko, jak tylko się dało, ściskając Hederę i Edwinę. 

***

Kiedy otworzyły drzwi sali balowej, zatrzymały się na progu. Jeszcze kilka godzin wcześniej wisiało nad nimi widmo śmierci, a teraz powitał je blask setek świec, odbijający się w złotych lustrach i kryształowych żyrandolach. Fioletowe wstęgi spływały spod sufitu niczym smugi wieczornego nieba, między kolumnami wiły się girlandy ciemnych róż i lawendy, a obrusy połyskiwały złotym haftem.

Na środku sali czekał długi stół zastawiony tak obficie, jakby Melissanna chciała nakarmić nie tylko cały Sabat, lecz także wszystkie duchy błąkające się pomiędzy światami. Na złotych półmiskach piętrzyły się pieczone warzywa, pachnące ziołami mięsa, fioletowe winogrona i owoce, których Ramona nie umiała nazwać, choć natychmiast postanowiła ich spróbować. Między potrawami stały dzbanki z winem, herbatą i naparami, a każdy kielich miał inny kształt.

– No – odezwała się Melissanna, prostując ramiona z godnością gospodyni. – Skoro żadna z nas nie została dziś rozsadzona od środka, możemy uznać wieczór za udany.

– Jeszcze się nie zaczęła uczta – zauważyła Drusilla i poprawiła broszkę. Tarantula poruszyła odnóżami, wyraźnie zainteresowana półmiskiem lukrowanych ciastek. – Nie zapeszaj.

Edwina stała pomiędzy Hederą a Evanorą. Była blada i zmęczona, lecz w jej oczach nie czaił się już lód. Gdy zobaczyła na swoim miejscu miękki, fioletowy koc, parującą filiżankę herbaty i talerzyk ciastek, spojrzała pytająco na Hederę.

– Na wszelki wypadek – wyjaśniła Hedera. – Gdybyś znowu chciała przenieść się do miejsca wiecznego smutku, zabieramy wyposażenie.

Edwina roześmiała się cicho. Ten dźwięk przemknął po sali delikatnie, bez cienia niszczycielskiej mocy. Wiedźmy spojrzały na siebie, po czym wybuchnęły śmiechem tak głośnym, że kryształowe kielichy zadźwięczały na stołach.

Wtedy w powietrzu zamigotały złote iskry. U szczytu stołu pojawiła się Violande, tym razem nie jako drżąca projekcja, lecz we własnej osobie. Miała na sobie długą fioletową suknię, której tren rozsypywał za nią drobiny światła. Uniosła kielich, a rozmowy ucichły.

– Siostry – powiedziała. – Tej nocy przypomniałyście sobie, czym naprawdę jest Sabat. Nie kręgiem, zaklęciem ani mocą, którą można odebrać krzykiem. Sabat to my. Nasza odwaga, upór, szaleństwo i gotowość, by zostać przy sobie nawet w najciemniejszym miejscu.

– I pantalony – dodała Aitana, wciąż mając ich resztki owinięte wokół głowy.

Violande przez moment próbowała zachować powagę, lecz w końcu uniosła kielich wyżej.

– Za Sabat. Za siostry. I za to, byśmy każdą ciemność potrafiły zamienić w światło.

Kielichy uniosły się nad stołem. W tej samej chwili orkiestra ukryta za fioletową kotarą zagrała pierwsze dźwięki, a podłoga rozbłysła złotymi runami. Drzwi sali balowej otworzyły się szeroko, wpuszczając zapach nocnego ogrodu.

Rozpoczęła się wielka uczta.




KONIEC 



W Sabacie udział wzięli:

Melissanna – Magdalena Hupało

Gabriella – Katarzyna Góral

Evanora – Ewa Szczęsna

Edwina – Edyta Synyszyn

Marianna – Martyna Bąk

 Hedera – Bogna Bendzieszak 

Aitana – Anita Walczak vel Nitka Adek

Ramona – Renata Przybysz

Drusilla – Dorota Staniszewska

Violande – Jolanta Bartoś 


Tekst i opracowanie – Jolanta Bartoś 


Pięknie dziękuję za Wasze szalone pomysły, psucie fabuły i zwroty akcji, których nie przewidziałam. Dzięki Wam kolejny Sabat udał się wyśmienicie. 

piątek, 25 września 2026

Jolanta Bartoś – „Mała wiedźma” [PATRONAT MEDIALNY]

 



Autor: Jolanta Bartoś 

Tytuł: „Mała wiedźma"

Wydawnictwo Literackie Białe Pióro

Rok wydania: 2026

Liczba stron: 156




Pamiętam pierwszą bajkę, która wyszła spod pióra Jolanty Bartoś. Można powiedzieć, że trochę czasu od niej już upłynęło. I kilka nowych bajek doszło. Dziś mogę powiedzieć, że „Mała wiedźma” to kolejna bajka Autorki, którą wzięłam pod swoje skrzydła – objęłam swym patronatem medialnym.


Czy czytasz jeszcze bajki? Dzieciom, wnukom, a może samemu sobie? Czy uważasz, że dorosłemu nie wypada sięgać po takie książeczki? Lubisz odwiedzać magiczne, baśniowe krainy? 


Ja bardzo często sięgam po bajki. Czasem czytam je dzieciom, a czasem wyłącznie dla własnej przyjemności. Uwielbiam światy wykreowane na ich kartach – jednocześnie prawdziwe i baśniowe, pełne tajemnic, wróżek, elfów i innych niezwykłych stworzeń. Niemal każda bajka niesie ze sobą ważne przesłanie, morał otwierający młodym czytelnikom oczy na otaczający ich świat. W „Małej wiedźmie” również go znajdziecie. Ta historia dostarcza wielu tematów do rozmów z małymi, jak i dużymi czytelnikami. 


Najpierw spójrz na okładkę. Piękna, prawda? Mnie urzekła od pierwszej chwili. Widzimy na niej radosną, beztroską dziewczynkę otoczoną kwiatami, która sprawia wrażenie prawdziwego aniołka. Tylko, czy na pewno, taka jest? O tym przekonasz się podczas lektury.


Okładka to jednak nie wszystko… Jeśli znasz wcześniejsze bajki Autorki, wiesz już, że możesz spodziewać się również pięknych ilustracji. W tej książce znajdziesz dodatkowo obrazki do kolorowania, dzięki którym wspólne czytanie może stać się jeszcze ciekawszą przygodą. Warto też podkreślić, że zarówno okładka, jak i wszystkie ilustracje są dziełem samej Jolanty Bartoś. 


Piękna oprawa graficzna to jedno, ale najważniejsza pozostaje treść. Czy ta bajka jest wartościowa dla najmłodszych? Najlepiej przekonać się o tym samemu.


„Mała wiedźma” wciąga już od pierwszych stron. Ponownie trafiamy do domu babci, którą odwiedzają wnuki – Kuba i Oleńka. Wita ich nie tylko babcia i Dyzio, lecz także nowy towarzysz – Felek. Ogród zachwyca feerią barw i kwitnących kwiatów, jednak tym razem to nie Kuba będzie sprawcą zamieszania. Jeśli pamiętasz bajkę „Trolle”, wiesz, że to on miał tam sporo za uszami. Teraz przyszła kolej na Oleńkę. 


Dziewczynka pokazuje swoje mniej anielskie oblicze. Krzykiem i uporem próbuje wymusić na innych ustępstwa. W pewnym momencie dom babci rozdziera cienki, przeraźliwy pisk – Oleńka chce spać w łóżku Kuby. Zapowiada się więc, że babcia nie będzie się nudzić. Jak poradzi sobie z sytuacją? Czy odpowiednia bajka na dobranoc pomoże rozwiązać te problemy? Na wszystkie pytania znajdziesz odpowiedź podczas lektury.


Bajka z każdą kolejną stroną coraz bardziej angażuje czytelnika. Ciekawość rośnie, choć muszę ostrzec, że poza sympatycznymi bohaterami, spotkasz także mniej przyjemne postacie. Brrrr… Ja za pająkami nie przepadam. Te pajęcze nóżki zawsze przyprawiają mnie o dreszcze, a właśnie pająki odegrają w tej historii istotną rolę. Czy będzie to walka dobra ze złem? Tego nie zdradzę. Powiem jedynie, że warto poświęcić tej bajce jeden lub dwa wieczory. Na pewno nie będzie to stracony czas.


Czy często zdarzało ci się kłócić z rodzeństwem? Ja doskonale pamiętam drobne spory, wzajemne dokuczanie i próby stawiania na swoim. Dlatego rozumiem Oleńkę i Kubę. Nie zawsze łatwo dojść do porozumienia. Jednak w obliczu niebezpieczeństwa siostrzana i braterska miłość potrafią okazać się silniejsze niż wszelkie waśnie. Razem można pokonać każde zagrożenie. 


Kiedy Oleńka trafia do świata elfów, do Luminaru czekają na nią trudne wyzwania. Czy pokona własny strach? Czy zdoła zapobiec nieszczęściu? Czy uda jej się skontaktować z bratem? Jak zakończy się ta niezwykła przygoda? A może dziewczynka zostanie już na zawsze w elfim świecie? 


Brzmi emocjonująco, prawda? A to zaledwie kilka pytań spośród wielu, jakie nasuwają się podczas czytania. Dlatego nie zwlekaj. Sięgnij już teraz po „Małą wiedźmę” i sam poznaj tę wyjątkową historię. 


Na koniec jeszcze ważna informacja. Jest to wydanie kolekcjonerskie, które można nabyć bezpośrednio u Autorki. Nie znajdziesz tej bajki w stacjonarnych księgarniach, jeśli chcesz wzbogacić swoją biblioteczkę o ten wyjątkowy tytuł, warto zamówić go już dziś.


Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i objęcia patronatem medialnym dziękuję Autorce i Wydawnictwu 



piątek, 3 kwietnia 2026

Jolanta Bartoś – „Tenebris 3. Cień” [PATRONAT MEDIALNY]]

 



Autor: Jolanta Bartoś

TYTUŁ: „Tenebris 3. Cień"

WYDAWNICTWO Literackie Białe Pióro

ROK WYDANIA 2026

LICZBA STRON: 260


Jeszcze nie ochłonęłam z wrażeń po „Tenebris 2. Córka mordercy”, a już pojawiła się trzecia część – „Tenebris 3. Cień”. 

Każdą powieść najpierw oglądam – patrzę na okładkę i zastanawiam się, jak bardzo będzie ona pasować do treści. Porzucona torebka, telefon, gdzieś w śniegu na torach, daje do myślenia. Może ktoś to zgubił? Porzucił? Ukradł? Coś się wydarzy, tylko co to będzie? Możesz się przekonać, czytając książkę.

Jedno jest pewne, to już jest koniec. Więcej nie będzie. To ostatni tom, który wyjaśnia wszystko, rozwiązuje tajemnice, łączy przeszłość z teraźniejszością. To w tej części poznasz w końcu, kim jest Cień. Co to za jeden? Co nim kieruje?

W „Tenebris 3. Cień” spotykamy naszych dobrych znajomych – Martę, podkomisarza Adama Zmyślonego, panią prokurator Ewę Szczęsną, Wojtusia, Zuzię i wiele innych znanych już nam postaci. Każdy będzie miał tutaj swoją rolę do odegrania. 

Tym razem nie zdradzę Ci treści, bo zbyt wiele bym odkryła. Napiszę tylko, iż już w pierwszym rozdziale, poczułam się, jakby ktoś zdzielił mi w głowę. No jak to tak? Dlaczego? To lekka przesada ze strony Autorki, tak się nie robi... Jednak stało się, nie ma już odwrotu. Przed Adamem Zmyślonym ciężka przeprawa – z jednej strony, rozwiązanie zagadki kolejnej śmierci, z drugiej strony walka o syna Marty – Wojtusia. Dwie osoby walczą o dobro dziecka, kto wygra? Na jaw wychodzą sprawy z przeszłości. Poznajemy bliżej życie Marty z Robertem. Dowiadujemy się, kim on był, co robił i jak to bardzo odbiło się na teraźniejszości. Nie zapominajmy też o tajemniczym Cieniu. On nie zniknie, on czeka, aby zadać ostateczny cios. Czy mu się to uda? Czy może zostanie zdemaskowany? 

Czytałam tę część z wypiekami na twarzy. Już  pierwsze zdania z Prologu wbijają w fotel i dają do myślenia:

„Nienawiść jest jak cień, który nie potrzebuje światła, by istnieć. Rodzi się cicho w zakamarkach duszy, gdzie kiedyś mieszkała nadzieja. Nie krzyczy od razu. Najpierw szepcze”.

Dalej jest jeszcze ciekawiej. Emocje buzują, sięgają zenitu. Dynamiczna intryga splata przeszłość z teraźniejszością, trzyma w napięciu, nie pozwalając złapać oddechu. Różne myśli krążą po głowie, rozum szuka rozwiązania zagadek, ale nie zawsze je odnajduje, bo Autorka jest mistrzynią w intrygach, ciężko niekiedy nadążyć za jej tokiem myślenia. Potrafi tak zmanipulować czytelnika, że to, co wydaje Ci się oczywiste, wcale takie nie jest. Szkoda tylko, że ta ostatnia strona nadchodzi tak szybko i trzeba się rozstać ze wspaniałe wykreowanymi bohaterami. Przez te trzy części zdążyłam się z nimi bardzo zżyć. Co prawda nie wszystkich polubiłam, niektórzy mnie bardzo denerwowali, ale to akurat bardzo dobrze. Nie może być za słodko. Życie ma różne oblicza... i Autorka je tutaj wspaniałe ukazuje.

Ja ze swej strony polecam Wam tę powieść z całego serca. Pamiętaj, aby zacząć czytać od pierwszego tomu, bo wtedy wszystkie wątki po kolei odkryją się przed tobą, a w ostatnim tomie wszystko pięknie się połączy i wyjaśni. 

Przeczytaj, a później podziel się wrażeniami z lektury. 


Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i objęcia patronatem medialnym dziękuję Autorce – Jolancie Bartoś oraz Wydawnictwu









czwartek, 22 stycznia 2026

Jolanta Bartoś – „Tenebris 2. Córka mordercy” [PATRONAT MEDIALNY]


 AUTOR: Jolanta Bartoś 

TYTUŁ: „Tenebris 2. Córka mordercy”

WYDAWNICTWO Literackie Białe Pióro

ROK WYDANIA: 2025 r.

LICZBA STRON: 308




W zeszłym roku polecałam „Zmowę milczenia” Jolanty Bartoś, a dziś przychodzę z nowością od tej samej Autorki. 


W grudniu ukazała się powieść „Tenebris 2. Córka mordercy”. Nie daj się zwieść okładce, która przedstawia kobietę o przenikliwym spojrzeniu i nutce tajemniczości. Choć wydaje się spokojna, za tym obrazem kryje się mrok, bolesna przeszłość, a kłamstwo czai się w cieniu prawdy. Zaciekawiłam Cię? Nie zdradzę zbyt wiele – najlepiej odkryć tę historię samodzielnie.


Tenebris 2. Córka mordercy” to druga część powieści, na którą musieliśmy trochę poczekać, ale w końcu jest i warto ją przeczytać, jak najszybciej. Po cichu podpowiem, że już niedługo pojawi się kolejna część. 


Zuzanna Maciejewska, główna bohaterka, zmaga się z łatką “córki mordercy”. Choć nie ponosi winy za błędy rodziców – w tym przypadku ojca – mroczne dziedzictwo towarzyszy jej przez całe życie. W cieniu dawnych wydarzeń rodzą się nowe tragedie. Czy Zuzia zdoła je udźwignąć? 


Pewnego dnia Zuzanna wraca do domu po północy. Możesz pomyśleć: „Młoda pewnie zabalowała“ Nic bardziej mylnego – wraca brudna, w poszarpanym, zakrwawionym ubraniu, milczy, jest w szoku. Jej matka, Marta Maciejewska dzwoni po pomoc do przyjaciela Adama Zmyślonego, funkcjonariusza policji. Sprawa, musi zostać zgłoszona oficjalnie – Zuzanna trafia do szpitala, a Adam rozpoczyna śledztwo. Co jeszcze odkryje? Czy dziewczyna zacznie mówić? Co wydarzyło się w jej życiu? Czy kogoś skrzywdziła? W tym momencie w mojej głowie pojawiło się tysiąc pytań bez odpowiedzi.


Z niecierpliwością przewracałam kolejne strony, by dowiedzieć się, co będzie dalej. Ta historia mnie porwała, wciągnęła i nie pozwoliła się oderwać. Napięcie czułam w każdej cząstce ciała. Szukałam winnego, zastanawiałam się, kim jest tajemniczy Cień. Mam swoje podejrzenia, ale czy są słuszne – nie wiem. Pewnie poznam odpowiedź w trzeciej części, choć ta zagadka wciąż nie daje mi spokoju. W tej historii nic nie jest oczywiste.


Bohaterowie są bardzo świetnie wykreowani. Zuzanna żyje z piętnem „córki mordercy“, choć nie jest niczemu winna, a świat ją oskarża. Jej wewnętrzna walka, którą z sobą toczy jest przejmująca. Żal mi tej dziewczyny – tyle złego ją spotkało. Przeszłość mocno ją doświadczyła, miesza się z teraźniejszością, sprawia ból. I jeszcze Cień, który nie daje o sobie zapomnieć. Musisz to przeczytać – jestem ciekawa Twoich wrażeń.


Podsumowując „Tenebris 2. Córka mordercy“, to powieść, która manipuluje czytelnikiem, zwodzi, rzuca fałszywe tropy i trzyma w napięciu. Czuć w niej mrok, strach i nieustanne zagrożenie, które może nadejść z każdej strony. Przeczytaj – na pewno nie będziesz żałować czasu spędzonego z tą książką. Ja na samą myśl wciąż czuję ciarki na kręgosłupie.


Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowanie dziękuję Autorce Jolancie Bartoś oraz 


 

niedziela, 16 listopada 2025

Sabat – Łowca Czarownic.

Sabat - Łowca Czarownic




Melissanna z dumą spojrzała na przygotowane zaproszenia, które poleciła wysłać swojemu zaufanemu kamerdynerowi. Ostatnie wysłała specjalną sową do Violande.

„Moje drogie! Zbliża się nasze święto. Podobnie, jak w poprzednich latach chcę, abyście wstawiły się dnia 16 listopada 2025 r. o godz. 16:00 w Hotelu Marzenie. Spotkanie odbędzie się w Komnacie Różanej, do której drogę wskaże Wam kamerdyner Franciszek. Obowiązuje Was tajemnica, o miejscu spotkania nie wolno Wam nikogo informować. Przybywajcie i bawcie się dobrze”.

Odetchnęła z ulgą. W tym roku postanowiła nie zamykać hotelu, bo wywoływało to niezdrowe zainteresowanie, zwłaszcza przedziwnych magicznych istot, z którymi musiały walczyć poprzedniego roku. Tym razem hotel miał być pełen gości, bo chroniły go przeróżne wiedźmowe talizmany. Na dodatek Violande sama postanowiła przygotować wystrój sali.

W głębi starego hotelu, za drzwiami obitymi karmazynowym aksamitem, rozciągała się Komnata Różana — miejsce, gdzie czas zdawał się zatrzymać, a powietrze pulsowało od niewypowiedzianych zaklęć. Ściany pokrywały tapiserie utkane z jedwabiu w odcieniach burgundy i purpury, przetykane złotą nicią, która lśniła w blasku setek świec rozstawionych w misternych kandelabrach.

Z sufitu zwisały girlandy z żywych róż — krwistoczerwonych, czarnych jak noc i bladoróżowych niczym poranna mgła. Ich zapach był gęsty, niemal narkotyczny, wypełniał każdy zakamarek pomieszczenia, drażniąc zmysły i budząc wspomnienia, których nikt nie chciał przywoływać. Podłoga z ciemnego drewna skrzypiała cicho pod stopami, jakby szeptała tajemnice dawnych rytuałów.

Na środku komnaty stał okrągły stół z czarnego marmuru, wokół którego ustawiono wysokie krzesła obite welurem. Na blacie leżały księgi o popękanych grzbietach, fiolki z eliksirami o niepokojących barwach i misternie rzeźbione figurki przedstawiające nieznane bóstwa. W kącie, za zasłoną z koronek, czekał pentagram wyrysowany kredą, otoczony różami, których płatki zdawały się drżeć w oczekiwaniu.

To tutaj, w tej komnacie przesyconej pięknem i grozą, miały spotkać się one — strażniczki tajemnicy, kapłanki nocy. Sabat miał się rozpocząć, a róże, świadkowie pradawnych obrzędów, znów miały zakwitnąć krwią i magią.

Jako pierwsza w Hotelu Marzenie zjawiła się Evanora. Od razu zrozumiała, że większość gości to normalni ludzie, których nie musi się obawiać, ale nie może też w ich obecności używać czarów. Jednak pomimo tego poczuła jakiś niepokój, który wciskał się w jej wnętrzności i trawił od środka. Zatrzymała się, przy okazji wyjęła swój talizman. Przez moment ważyła go w dłoni, jakby zastanawiała się, czy nie zwróci niczyjej uwagi, ale przyjmując lekki ton, zajęła recepcjonistkę rozmową i szybkim ruchem założyła naszyjnik w kształcie liczby  trzynaście. 

- Trochę dziś gości w hotelu – powiedziała, odwracając się niby z ciekawością, ale dokładnie przyglądała się obecnym w hotelu.

- Tak. Po tym, jak hotel został odnowiony w ubiegłym roku, mamy niemal cały czas komplet. – Uśmiechnęła się kobieta.

W tym momencie drzwi wejściowe otwarły się i oczy wszystkich zwróciły się na piękną kobietę, która siłowała się ze swoją walizką.

- Och Edwino! – Evanora podeszła do przyjaciółki i pomogła jej ciągnąć wypakowany bagaż. – Wyczuwam niebezpieczeństwo – szepnęła do Edwiny.

Ta lekko speszona rozejrzała się po holu, zahaczając okiem na otwarte drzwi do przestronnej restauracji, w której goście lubili spędzać czas. Niemal natychmiast sięgnęła do kieszeni po małą buteleczkę. Korzystając z chwilowego zamieszania, dosypała ziół i zamieszała. Eliksir na odwagę, bo wśród obcych czuła się nieśmiała. Zdążyła wypić nim Evanora zareagowała. Teraz patrzyła bezradna, jak jej przyjaciółka przechadza się wśród gości, podając każdemu rękę i dopytując, skąd jest i jaką ma moc. Edwina gada jak najęta i nie może przestać. Gardło już wyschło jej na wiór, język zdaje się kołkowaty, a usta puchną od gadulstwa i zaczyna wyglądać jak nadęta ropucha.

- Co robić? – Evanora myślała rozpaczliwie. Nie wolno jej przecież używać zaklęć przy zwykłych ludziach. Sięgnęła po szklankę, w którą szybko nalała wody i podbiegła do Edwiny, która wyczerpana nie umiała wypowiedzieć już ani słowa, choć usta wciąż się poruszały. 

- Łyknij to. – Pokazała na dłoni jakieś zioło i podała szklankę wody. Edwina zemdlała, a jej twarz wciąż była nabrzmiała.

- To uczulenie na różne zapachy – wyjaśniła Evanora. – Państwo tak pięknie pachniecie, a moja przyjaciółka ma nadpobudliwość. Niestety jak widać, gada do upadłego. 

Próbowała wyjaśnić sytuację, gdy dwaj kamerdynerzy już zajęli się zemdloną Edwiną, którą natychmiast przewieźli do pokoju, żeby odpoczęła.

- Dziwne to wszystko – rzekł Michał, spoglądając na swoją młodą żonę. – Nie słyszałam o takim uczuleniu.

- A ja tak. Zresztą i mnie mdli przy różnych zapachach. – Rysia nie widziała w tym nic dziwnego.

- Ty spodziewasz się dziecka, to normalne – odparł i nie przestawał przyglądać się nie tyle gościom, ile innym rzeczom, wyszukując znaków w postaci nagłego ochłodzenia powietrza, przeciągu przy zamkniętych drzwiach, czy migotania lamp w holu. Niestety wszystko trwało w niezmiennym spokoju, co tylko powodowało jego nerwowość. 

- Może trochę się przejdę? – zaproponowała Rysia – Mają tu taki piękny ogród.

- Wiesz, że nie powinnaś wychodzić sama? – spojrzał na nią lekko zirytowany.

- Och, co może mi się stać w ogrodzie? – zapytała lekkim tonem – Tam jest tyle kwiatów, chciałabym je obejrzeć.

- No dobrze. – Zgodził się szybko, bo przy recepcji pojawiły się dwie kolejne kobiety, które przyciągnęły jego uwagę.

Aitana spojrzała na towarzyszącą jej Hederę

- Ty też to czujesz? – zapytała

- Ale co? – Najwyraźniej Hedera była już myślami w innym czasie

- Przecież nie sardynki! – wściekła się Aitana – Swoją drogą nawet o nich nie wspominaj, bo Melissanna rzuci na nas urok smrodu speluny, o czym powinnaś doskonale pamiętać – szepnęła. – Chodzi mi o tę tajemniczą aurę. A właściwie taką dziwną, aż skóra cierpnie.

- Czy ja wiem? – zastanawiała się Hedera. – No może… może i masz rację – mruknęła, patrząc na gości.

- Masz jeszcze te talizmany z pola walki? – Aitana wciąż szeptała do przyjaciółki.

- Oczywiście. Yyyy… ale w szkatułce, w domu. – skrzywiła się, gdy uświadomiła sobie, że nie zabrała ich ze sobą.

- Jezuuu – Aitana warknęła podłamana. 

- No co sądziłam ze już nie będą nam potrzebne i wreszcie w spokoju będziemy mogły się upijać yyy w sensie tworzyć i delektować eliksirami. - burknęła Hedera. 

- Dobra nieważne, plan jest taki – kontynuowała Aitana - zmierzamy do kuchni, bo tam pewnie spotkamy większość. Idź lewą stroną, ja pójdę prawą. Bądź czujna i w razie potrzeby miauknij, nie możemy na oczach wszystkich użyć czarów, zwłaszcza że obecnie przebywają tu zwykli śmiertelnicy. Taki za Tobą nie pójdzie bo pomyśli żeś walnięta a demona zwabisz i cóż…wtedy będziemy się martwić…

Ruszyły przez restaurację, gdzie niemal każdy stolik był zajęty. Aitana sprawnie ominęła wszystkie stoliki i zatrzymała się przy barze, z którym były już tylko drzwi do kuchni. Spojrzała jeszcze na Hederę przeciskającą się przy oknach, czym wytworzyła niemałe zamieszanie. W pewnym momencie zamiauczała, niczym prawdziwa rasowa kotka. Oczy wszystkich zwróciły się na nią.

- Och, myślałam, że to mysz. – Hedera szybko pojęła, że zwraca na siebie zbyt dużą uwagę. 

Na słowo mysz, kilka kobiet podniosło się z piskiem, lecz Hedera schyliła się i spod długiej spódnicy, wyjęła zaplątaną w końcówkę materiału dziecięcą zabawkę na kółkach przypominającą żywą mysz. 

Gabiella, która właśnie zameldowała się w recepcji spojrzała w kierunku skąd dochodziło miauczenie. Stanęła na palcach, chcąc widzieć więcej, bo kilka pań wstało przerażonych. Zaraz wpadł jej do głowy pomysł, żeby namówić gości do udawania  surykatek – taka nowa zabawa, ale dobiegł ją rozbawiony głos Hedery.

- To jakiś łobuziak musiał się bawić. – Odetchnęła z ulgą i pośpieszyła do baru.

- Idziemy do pokojów – szepnęła Aitana. – Później ci wyjaśnię.

Och, jak dobrze – Odetchnęła Gabriella, bo już zamierzała  namówić kelnera, żeby upuścił tacę na któregoś klienta…

Chwilę później, gdy już emocje po panice wywołanej dziecięcą zabawką opadły w hotelu pojawiły się Drusilla i Marianna. Ta ostatnia opiekowała się domkiem dla pająków, więc jej bagaż był dość pokaźny. Czekały chwilę przy recepcji, zanim otrzymały klucze do swoich pokoi. 

- Och, Drusillo, ratuj. – jęknęła Marianna. – Tarantula uciekła. 

- Co? – Wiedźma zastanawiała się chwilę co robić. – Gdzie masz przysmaki dla swoich pupili? 

- Nie wiem, gdzieś na dnie bagażu.

Drusilla rozejrzała się, ale jej bagaż już został zabrany do jej pokoju.

- Biegnij, odszukaj mój pokój. W bocznej kieszeni walizki są ciasteczka, które ten łakomczuch uwielbia. Tylko szybko. Ja zajmę czymś gości. 

Drusilla wkroczyła do odnowionej restauracji i z podziwem przyglądała się wnętrzu. Dojrzała stary fortepian. Podeszła szybkim krokiem do instrumentu. Otworzyła i nadusiła kilka klawiszy. Dźwięk był czysty i piękny. Usiadła z gracją damy i zaczęła z niezwykłą precyzją przebierać palcami po klawiszach. Początkowo tylko cicho nuciła piosenkę, ale wkrótce ktoś z gości poprosił żeby śpiewała głośniej, więc już bez krępacji spełniła oczekiwania gości.

Marianna chciała niepostrzeżenie zniknąć. Nie mogła zwracać na siebie uwagi. Rozejrzała się nerwowo. Przy wejściu stał wieszak z płaszczami gości. Podeszła, sięgnęła po kapelusz i rozłożysty płaszcz i pobiegła do pokoju Drusilli.

Tymczasem Tarantula zwabiona głosem swojej dawnej opiekunki wdrapała się na jej suknię i zastygła w bezruchu udając wyjątkową broszkę.

Ale nie zdołały dotrzeć do swoich pokoi, bo już kamerdyner Franciszek dyskretnie skierował wszystkie wiedźmy do prywatnych pokoi Melissanny. 

- Kochane zaprosiłam Was do mojej komnaty, aby przekazać Wam ważną informację. – zaczęła z wolna gospodyni. - Uważajcie na siebie, w hotelu pojawił się łowca czarownic. Bądźcie czujne na każdym kroku, nie rzucajcie się zbytnio w oczy, nie odbiegajcie wyglądem od innych. Bądźcie ostrożne przy czarowaniu. Musimy go wyeliminować, aby nasz sabat toczył się spokojnie.

- Ale kim on jest? – Padały pytania.

- Tego nie wiem. Nazywa się Ezrael Cierń Płomienia. Choć oczywiście nie używa swojego imienia, a ja nie wiem nawet, jak wygląda. – westchnęła zrezygnowana Melissanna. – Poluje on na czarownice, bo uważa, że nasza moc wymknęła się spod kontroli, a on musi przywrócić równowagę między światem ludzi a tym co nie nazwane. 

- O Matko! Czy nigdy nie będzie nam dane świętować bez przeszkód? – westchnęła Drusilla.

- A gdzie Strelicjana? – Evanora zauważyła brak jednej z sióstr.

- Ach! To ten łowca! – Melissanna spuściła głowę. – Zranił ją, co prawda niegroźnie, ale chwilowo straciła wzrok. Nie wiem, czy przyjedzie na sabat w tym roku. 

- Więc co robimy? – Edwina już odzyskała równowagę i  była gotowa do walki.

- Kurde, kurde, kurde…. Kto to jest!!!  - myślała gorączkowo Aitana - Może to ten blondyn o błękitnych oczach? Swoim wyglądem Cherubina chce nas zmylić… nieeee to na pewno nie on. Nawet na nas nie zerknął. Hm jakby tu tego drania złowić. 

- Wiem! Dziewczyny!- krzyczy Aitana - wyjdę do ogrodu, sama. Będę żywą przynętą, no po prostu nie ma innej opcji! Wszędzie chodzimy minimum parami i to go hamuje.

- Zwariowałaś? - zapytała Hedera. - To totalnie szalony i samobójczy pomysł. 

- Haha takie lubię! – Aitana nie ustępuje. - A tak serio zaraz uwarzymy jakieś świństewko, które pozwoli Wam choć na chwilę stać się dla niego nie wyczuwalną, skryjecie się gdzieś i będziemy musiały liczyć na to że przynęta zadziała w czasie jego działania.

- A może zrobić jakiś wieczorek tematyczny dla gości? – zapytała Hedera. – Coś z motywem czarownic. Może wtedy się zdradzi i będziemy mogły go wyłapać?

Gabriella patrzyła ze strachem na swoje siostry.

- Ja chcę wracać do domu – pisnęła cichutko.

- Nie ma mowy! – zaprotestowała Melissanna. – Teraz poza hotelem najłatwiej będzie mu zaatakować. 

 - Każda z nas ma przypisany do daty urodzenia kamień który nas chroni. – Evanora sięgnęła dłonią do swoich kieszeni, które zdawały się nie mieć dna. Szybko zapytała Gabriellę o datę urodzenia i przy pomocy czarów zmieniła kamień w specjalny amulet. – Teraz nie musisz się już bać. Kamień daje odpowiednią ochronę, a poza tym obiecuję, że będę nad tobą czuwała.

- Mam fajny pomysł. - Edwina zbliżyła się do Gabrielli. - Dla zdenerwowania łowcy i dla jaj będziemy go zmieniały, co chwilę w inne postaci, żeby go zmylić, a na koniec dosypać mu do jedzenia środka na przeczyszczenie. Byłaby mega zabawa. Może w ten sposób pozbyłybyśmy się go z hotelu. – Widząc nieprzekonaną Gabriellę dodała - W zanadrzu miałam jeszcze na przekupienie gar pysznego, słodkiego kisielu, ale myślę, że na łowcę to nie podziała.

- Gabriello, uspokój się. – rzekła Drusilla - Melisanna nie po to powiedziała nam o łowcy, żebyśmy uciekały, tylko pilnowały się i nie zdradziły z tym, że jesteśmy czarownicami. Przecież potrafimy przez prawie cały rok być normalne, pracować, prowadzić dom, wychowywać dzieci, po prostu żyć. Weź się w garść. Bądź człowiekiem i dobrze się baw. Ten problem na pewno rozwiązać się da. 

- Dobrze mówisz ale ja tak się boję. – pisnęła Gabriella.

- Kochana ja też się boję ale uważam, że trzeba stawić czoło wszelkim trudnościom, a łowca chyba nie taki straszny. Jesteśmy piękne, wesołe i nie wyglądamy na czarownice, więc trzymaj się blisko mnie i będzie ok. – Spojrzała na stojącą tuż za nią Evanorę. – No i Evanora też ci pomoże.

***

Tymczasem Violande dostrzegła w pięknym hotelowym ogrodzie, który już zastygał w ostatnim jesiennym oddechu, spacerującą Rysionellę. Podeszła do młodej czarownicy, która po raz pierwszy miała przejść wtajemniczenie.

- Rysionello – Spojrzała na młodą wiedźmę, która była w dość zaawansowanej ciąży. – Zanim przekroczysz próg sabatu musimy porozmawiać. – Wskazała dłonią na alejkę, która była gęsto zarośnięta krzakami, co chroniło przed wzrokiem ciekawskich.

- Pani. – Rysionella znała wygląd królowej wiedźm, więc domyśliła się, że to ona i skłoniła się przed nią.

- Och, zostawmy te ceregiele – westchnęła Violande. – Nie mamy czasu na dyskusje, więc powiem wprost. Twój mąż jest łowcą czarownic. To on zranił jedną z nas, na szczęście niegroźnie, ale nie wiem jak to dalej się potoczy.

- Domyślałam się tego. – Westchnęła ciężko nowicjuszka.

- Nie możemy dopuścić, żeby skrzywdził którąkolwiek z sióstr.

- Będę go potajemnie obserwować, a w domu spróbuję go podpuścić i podpytać co sądzi o czarownicach, bo ostatnio czytałam ciekawy artykuł w gazecie. Spróbuję wybadać reakcje a także popytać różnych źródeł jak wyglądają te polowania i na ile mój mąż w nich uczestniczy. – zapewniła gorączkowo Rysionella.

- Twój mąż przyjechał tu w jednym celu. Chce zabić jak najwięcej czarownic. Nie możesz odkładać tego na później, bo jego los zdecyduje się tej nocy. Musisz podjąć decyzję, czy chcesz go ratować, czy oddać na pastwę siostrom wiedźmom.

- Chciałabym go ratować, ale jestem rozdarta. Czy jest jeszcze inne wyjście z sytuacji?

- Niestety nie. To ty podejmiesz decyzję, a właściwie będziesz musiała go przekonać, żeby zaprzestał krucjaty. Na razie nie możesz mu nic zdradzić.

- Ja go tak kocham i noszę jego dziecko. – W oczach Rysionelli pojawiły się łzy. Nie tego spodziewała się na sabacie.

***

Przyjęto, że pomysł Aitany będzie najlepszy. To ona będzie przynętą dla Ezraela. Miała być niby sama, ale cały czas pod pilną opieką sióstr. Marianna pobiegła do swojego pokoju, żeby zabezpieczyć swoich pupili – pająki. Gdy tylko wyszła na korytarz poczuła, że ktoś za nią idzie. Wyraźnie słyszała kroki i czuła oddech prześladowcy. Śpieszyła się, żeby dołączyć do Aitany, ale nie mogła ciągnąć za sobą tej osoby, tym bardziej, że nie wiedziała kim jest. Zauważyła otwarty pokój, zerknęła do środka. Nikogo nie było. W szafie wisiały ubrania. Pośpiesznie zarzuciła coś na siebie, zmieniła makijaż i wyszła pewna, że nikt jej nie rozpozna. 

Tymczasem Aitana rozmawiała z jakimś miłym gościem w holu, siostry pilnowały ją w ukryciu, gdy nagle Edwina zorientowała się, że nie ma wśród nich Marianny.

Szepnęła szybko do Drusilli, że zaraz wróci, poszuka tylko Marianny i pośpiesznie opuściła kawiarnię. Zaczęła biegać po hotelowych komnatach, szukać zagubionej siostry. Niestety nigdzie jej nie znalazła, więc postanowiła szybko wspomóc się zaklęciem szukania, aby ułatwić sobie w ten sposób zadanie. W hotelowej kuchni zaczęła sporządzać eliksir. Zabrakło jej kilku składników, które stały wysoko na półkach, więc wspięła się szybko i niezbyt ostrożnie, kiedy obcas jej trzewika zaplątał się w spódnicę poleciała w dół z wielkim hukiem i kłębami proszków, które już miała w misce. Narobiła takiego rabanu, że zlecieli się wszyscy.

Tymczasem Drusilla zatrzymała się na chwilę rozważając słowa Edwiny, że będzie szukała Marianny. Obrzuciła okiem ludzi, którzy znaleźli się w kuchni.

- Jejku, chyba coś jest nie tak. Ona  miała rację - nie ma nigdzie Marianny. Trzeba szybko ją odnaleźć. Mam tylko nadzieję, że nic się nie stało. Nie mogę tak biegać w tą i w tamtą stronę ani wołać głośno. Tak, potrzebuję pomocy. – skierowała pośpieszne kroki do pokoju. - Moje kochane dzieciaczki, czas na rozruszanie nóżek. Uczyłam Was latem zabawy w chowanego więc się pobawimy. Szukacie Marianny, wiecie, że nagroda będzie pyszna. Biegnijcie a ja za Wami, no już ...


Hedera nachylała się nad Edwiną, która przypominała obraz nędzy i rozpaczy. Rzuciła na nią zaklęcie, żeby nie mogła się odzywać przez chwile i pośpiesznie tłumaczyła:

- Posłuchaj chwilę, znamy się jak łyse konie, jesteśmy wiedźmami, wszystkie, spójrz – wyciągnęła z kieszeni zdjęcie – widzisz. Musisz wstać i nam pomóc, tu grodzi nam niebezpieczeństwo!

Edwina podniosła się z podłogi, a wraz z nią tuman kurzu z proszków, które ją pokrywały. Kaszlała otrzepując je ze swojej sukienki. 

- Kim jesteś? – spojrzała na Hederę.

- Nie ma na to czasu, idziemy! – zdecydowała wiedźma i pociągnęła siostrę za sobą.

Evanora zauważyła to samo co Drusilla. Nie było nigdzie Marianny. Domyśliła się, że siostra użyje pająków, ale może trzeba jakoś im pomóc? Poczekała aż wszyscy opuszczą kuchnię i sięgnęła po czarodziejską kulę. Hotel jest zbyt duży i niebezpieczny by latać na oślep. Gdy tylko dojrzała siostrę czym prędzej porwała ze swojego pokoju pelerynę niewidkę i różdżkę na wszelki wypadek. Miała nadzieję, że uda jej się  złapać Mariannę, wtedy zarzuci na nią pelerynę i ją wyprowadzi w bezpieczne miejsce

Przyczaiła się między krzakami. Nie mogła podejść. Widziała siostrę i tego człowieka, który stanowił niebezpieczeństwo. Szybko podjęła decyzję, że musi unieszkodliwić łowcę, może uda mi się zatrzymać go na parę minut przy pomocy różdżki, a wtedy zabierze Mariannę i uciekną. Zdołała wynurzyć się zza krzaków, żeby machnąć różdżką i ją dojrzał. Ale tu pojawiły się pająki, które pośpiesznie zaczęły tkać sieć. 

Łowca szedł za tą jedną, Myślała, że jest sprytna, ale on się nie dał nabrać, już prawie ją miał, gdy pojawiła się kolejna. Oczywiście to nie problem, z dwoma babami da sobie radę. Nie znają jego mocy – Cienia Płomienia, która mu towarzyszyła, mimo, że nie był czarownikiem. Dał krok w ich stronę i wtedy zauważył, że coś oplata jego nogi. To pająki, tkały szybko swą zdradziecką sieć.

Ezael zrozumiał, że pajęczyna go wciąga coraz mocniej, ale nie panikował. Wiedział, że tylko spokój może go uratować. Miał niewiele czasu. Sięgnął po zapalniczkę do kieszeni. Wiedźmy od razu zrozumiały, że to nie jest zwykły płomień, który nie poradziłby sobie z zaczarowaną pajęczyną. To był Cień Płomienia. Łowca próbował spalić pajęczyny. Pająki przecież boją się ognia. A czarownice również!, więc i one spłoną w tym świętym ogniu zemsty!

Aitana przyglądała się wszystkiemu z ukrycia

- Osz cholera… Edwina też nie miałaś kiedy stłuc sobie tego swojego zgrabnego dupska - myślała. - Co robić? Co robić?! Odciągnąć uwagę od dziewczyn czy lecieć po resztę? A co kiedy polecę, a on w tym czasie zrobi Evanorze i Mariannie krzywdę? Wiem! - Przywołuje jesiennego motyla czyli tutejszego wiedźmowego pupilka Gacka. Chwilę później przyczepiła nietoperzowi do łapek pakunek - stanik do którego włożyłam błękitną różę z hotelowego ogrodu. Ściągnęłaby pantalony, żeby Edwina miała jasną wiadomość ale tym razem musi wystarczyć stanik. Jej sukienka była zbyt kusa, żeby pozbywać się bielizny. Wysłała Gacka do Edwiny. Będzie wiedziała, gdzie jest pilnie potrzebna. Tymczasem ona weszła do ogrodu, robiąc wokół siebie mnóstwo hałasu i odwracając tym uwagę łowcy od dziewczyn. W myślach zaklinając, by wiedźmy zdążyły z pomocą na czas.

Drusilla zdołała dojrzeć magiczną zapalniczkę w dłoniach łowcy. 

- O nie, moje skarby... Tylko nie ogień, co robić... Widzę Aitanę, na moce piekielne, pomoc nadchodzi, ale czy zdąży. Szybko muszę stać się piękną nimfą i odwrócić jego uwagę. – machnęła nad sobą różdżką. -  Panie, cóż to. Czyżbyś obawiał się tych pajączków. Spójrz na mnie, jestem taka osamotniona. - Udało się, spojrzenie jego oczu mówiło samo za siebie. Drusilla była prawie naga, okryta zwiewna tkaniną, która więcej odsłaniała, niż zakrywała, Słodko się uśmiechała, tak niewinnie. Musiała tylko uważać, by nie zbliżył się do niej.

- Panie jestem taka spragniona, czy mógłbyś podać mi wina. Stoi tam na stole, ja nie dam rady... Te robaczki mnie przerażają, ale Ty... jesteś taki odważny. Łowca odwraca głowę w drugą stronę, ale nie może się poruszyć. Szarpnął nogą i więzy zaczęły zgrzytać i pękać w kilku miejscach. 

- Och nie! To niemożliwe! – przeraziła się Drusilla, ale właśnie w tej chwili z hotelu nadeszła pomoc. 

Gabriella machnęła różdżką kierując ją w stronę łowcy.

- Stój, jak żaba w błocie z rana,

 bez ruchu, bez słowa, jak reklama!

 Nie fika się, nie bryka, 

bo cię złapała moja dzika klika!

No co? – otrzepała sukienkę i odrzuciła włosy do tyłu. – Wkurzył mnie!


***

W zimnej kamiennej sali zebrały się wszystkie czarownice. Na środku stanął łowca – Ezael Cień Płonienia. Choć nie było wokół niego krat nie mógł się poruszyć spętany czarami, jakie go uwięziły. Czarownice stały wokół. W ich oczach czaił się ból, przerażenie, ale przede wszystkich chęć zemsty na tym człowieku, który pozbawił mocy inne siostry na całym świecie. 

- Łowco oskarżam Cię za naruszenie mojego domowego miru – zaczęła Melissanna – za przekroczenie progu mego domu, grożeniu moim gościom hotelowym, nieuzasadnionemu polowaniu na moje siostry i pozbawianiu ich mocy. O zranienie naszej najdroższej Strelicjany, która przez ciebie omal straciła wzrok. O odebranie mocy innym wiedźmom. Gdziekolwiek się pojawiłeś, mocą Cienia Płomienia siałeś strach i odbierałeś nam nasze prawa. A nikt tego nie może robić bezkarnie. My mamy prawo decydować o sobie, naszym losie i tym, kim chcemy być! To są niedopuszczalne czyny, które podlegają surowej karze. Zasłużyłeś na unicestwienie, na wieczną mękę w komnacie zapomnienia, z której nikt jeszcze nie powrócił. Ale tym razem chcę, żebyś poznał nasze miłosierdzie i wnioskuję, aby Łowca został wysłany na Wyspę Szeptów i tam spędził 25 lat w odosobnieniu! 

- Unicestwić go! – rozległy się głosy z otoczenia. 

- Precz z nim! Zasłużył na śmierć! 

- Zatrzymajcie się! – usłyszały władczy głos, który tak dobrze znały. Do sali wkroczyła Violande a tuż za nią szła piękna blondynka. Wzrok wszystkich natychmiast powędrował na jej ciążowy brzuszek.

- Zanim cokolwiek zdecydujemy w sprawie łowcy czarownic muszę powiedzieć coś ważnego. Jak wiecie, na każdy sabat przybywa przynajmniej jedna nowicjuszka. Tym razem jest to Rysionella. – Wskazała na czarownicę, która nie była pewna czy powinna tu być. – Znasz ją, prawda? – zwróciła się do łowcy. – Ezael, Cień Płomienia jest jej mężem.

Przez salę przetoczył się szmer niedowierzania.

Ezael milczał przez chwilę. Wokół unosi się zapach ziół i dymu, a ogień w czarowniczym kręgu trzaskał, jakby sam chciał wydać wyrok. Wpatrywał się w oczy Rysionelli, te same, które niegdyś lśniły w świetle świec w ich izbie, a teraz płonęły mocą i rozterką. Dobrze wiedział, że każde słowo może go zgubić… albo ocalić. Tak naprawdę, nie wiedział, co czynić. Chwila ciszy przeciąga się...

- Kochany mój. – Rysionella zbliżyła się do uwięzionego czarami męża. - Moje siostry czarownice, to cały mój świat i moja ostoja. To one stały za mną, gdy przeżywałam ciężkie kryzysy w ciąży. Ale ciebie mój mężu kocham nad życie. To tobie ślubowałam miłość po sam grób i chcę żeby tak było. Dlatego błagam cię, zaprzestań polowań i pozwól mi być szczęśliwą. Pełnia szczęścia, to dla mnie kochający dom, ty, ja, nasz syn, ale także moje siostry czarownice, które nie raz dały mi wsparcie. To one pomogą mi w wychowaniu naszego syna. Gdy je poznasz, przekonasz się, że nie są złem wcielonym, jakim je malujesz. To cudowne istoty, pełne dobra i ciepła i miłości. Niestety nie pozostawiasz mi wyboru, chcę cię ratować, ale to ty musisz wybrać - rodzina i zaprzestanie polowań, albo śmierć ze strony moich sióstr. Nie pozwól, żebym została sama ze złamanym sercem. Bez ciebie nie będę szczęśliwa, tak samo, jak bez moich sióstr. Spójrz w swoje serce i wybierz, to co dla ciebie liczy się najbardziej.

Ezael przyglądał się zgromadzonym czarownicom szukając w ich spojrzeniach choćby iskry litości, ale nie dostrzegał tego. Jedynie łzy w oczach swojej ukochanej.

- Rysionello, nie polowałem na czarownice z nienawiści. Polowałem, bo bałem się tego, czego nie rozumiałem. Bałem się mocy, która wymyka się spod ludzkiej kontroli. Jednak wybieram rodzinę, bo to w życiu jest najważniejsze. Nie chcę, by nasz syn wychował się w świecie, w którym ojciec nienawidzi matki za to, kim jest. Nie chcę, by wychowywał się beze mnie. 

Violande machnęła dłonią i wszelkie czary więżące Ezraela zniknęły. W kolejnej sekundzie przytulał już swoją ukochaną.

- Dlaczego mi nie powiedziałaś? – szepnął.

- A uwierzyłbyś mi, że jestem jedną z nich?

- No tak… - westchnął. – Powinienem się domyślić. Na mnie też rzuciłaś czar i zakochałem się w tobie.

- Nie Ezaelu. – Violande położyła dłoń na jego ramieniu. – Jeśli chodzi o miłość, to żadna z nas nie stosuje czarów. One nie trwają wiecznie. Gdybyś naprawdę nie kochał Rysionelli, wasza miłość już dawno by się wypaliła….


KONIEC 



Opracowanie tekstu: Jolanta Bartoś 

W pisaniu pomagały mi wiedźmy:

Melissanna -  Magdalena Hupało

Evanora – Ewa Szczęsna

Gabriella – Katarzyna Góral

Edwina – Edyta Synyszyn

Aitana – Anita Walczak

Hedera – Bogna Bendzieszak 

Marianna – Martyna Bąk

Drusilla – Dorota Staniszewska 

Violande – Jolanta Bartoś


Po raz pierwszy na sabacie

Rysionella – Monia Zielona 

Ezael Cień Płomienia – Michał Machnacki