poniedziałek, 16 listopada 2026

SABAT V – BANSHEE

 


Violande stanęła w przepięknej sali balowej hotelu Marzenie. Wszystko było przygotowane do wielkiego sabatu, na którym co roku spotykały się siostry wiedźmy. Tym razem Melissanna wybrała fioletowe tony. Złote akcenty wyjątkowo podkreślały jego magiczny kolor, nadając oprawie wyjątkowej atmosfery.

Westchnęła ciężko, mając nadzieję, że tym razem nic nie przeszkodzi w ceremonii.

– Violande, jak miło, że zaszczyciłaś moje skromne progi – usłyszała za sobą głos gospodyni. 

– Melissanno, to – wskazała dłonią z pełną gracją i godnością – nie jest skromne, ale nasze siostry zasługują na wyjątkową noc.

– Czuję w twoim głosie troskę, czy coś się stało? 

– Jeszcze nie. Powinniśmy być przygotowani na wszystko. – Machnęła dłonią i na stoliku kawowym stojącym najbliżej kominka pojawiło się kilka gazet.

Melissanna spojrzała zaciekawiona. 

– Myślisz, że ona nam zagraża? – zapytała, podnosząc artykuł leżący na wierzchu.

– Nie wiem. Będziemy mieć nowicjuszkę, więc musimy być przygotowane na wszystko. 

***

W restauracji hotelowej siedziała Evanora zajęta rozmową z Aitaną. Na razie tylko one pojawiły się w hotelu, więc postanowiły poczekać na swoje siostry przy lampce wina, rozmawiając o tym, co w tym roku je czeka.

– Spójrz, czy to Edwina? – zapytała Aitana patrząc na blondwłosą piękność, która pojawiła się w recepcji.

– Edwina? – Evanora przeniosła wzrok na dziewczynę.

– Dziwnie wygląda, prawda? Widzisz to? Coś z nią nie tak. – Aitana przyglądała się nowoprzybyłej.

– Czy ja wiem..? Pewnie znowu wciągnęła nosem win… to znaczy eliksir przygotowany na później… – zażartowała Evanora.

 – Jezu ta to ma zdrowie!

 – Haha pozazdrościć – Zaśmiała się.

 – Jednak hmm coś mi tu nie gra… wiesz co może puszczę na przeszpiegi Gacka? – Aitana sięgnęła do torebki po swojego przyjaciela – Polata trochę i zajrzy w te jej oczęta. Wiesz, strzeżonego wiedźma strzeże!

– Czekaj. – Aitana zatrzymała jej dłoń, nim ta wypuściła małego nietoperza. Wstała i podeszła do Edwiny.

– Cześć, piękna. – Oparła się łokciami o blat recepcji, a gdy Edwina nawet na nią nie spojrzała, dotknęła jej ramienia. 

Wiedźma spojrzała na jej dłoń, a potem przeniosła wzrok na Evanorę. Był zimny. Lodowato zimny. Jakby w jednej chwili poczuła ukłucie zmrożonej szpilki, które wepchnęło się w jej serce. Cofnęła się instynktownie, a gdy Edwina spojrzała na recepcjonistę, uciekła do Aitany.

– To nie jest ona. To znaczy Edwina, ale nie ona. Jakby ktoś rzucił na nią zaklęcie. 

– Albo urok… – dopowiedziała Aitana.

– Chodź! – pociągnęła ją Edwina. – Musimy porozmawiać z Melissanną. Tu się coś dzieje.

– Ale jak dziwnie wygląda? Jak to nieobecna? Wiecie, co się z nią dzieje? – pytała pośpiesznie Melissanna nie oczekując odpowiedzi. – Jeszcze to nam potrzebne. Lecę zobaczyć, co się dzieje.

– Nie idź! – Zatrzymała ją Evanora.

– Cii! – Melissanna uciszyła siostry i uchyliła lekko drzwi od swojego gabinetu. Spojrzała w głąb korytarza, gdzie wciąż stała Edwina.

– No faktycznie coś z nią nie tak – mruknęła i podbiegła do blondynki nim dwie wiedźmy zdążyły zareagować. 

– I co? – Zapytała Aitana, gdy gospodyni wróciła do pokoju. 

– Sama nie wiem… Macham jej przed oczyma, a ona nie reaguje. Zero reakcji. Co to może być? Jakaś klątwa? Ktoś rzucił czary? No nic trzeba przygotować eliksir. Tylko który? Może najpierw ten, który sprawdzi, skąd ta nieobecność, który odkryje, czy to klątwa, czy może inne czary-mary. Trzeba szybko działać.

– A jeśli to urok? – zapytała Aitana? – Uroku nie zdejmiesz żadnym eliksirem.

– Masz rację. – Melissanna zatrzymała się w pół kroku. – Co robić?

– Może… – Evanora szukała w myślach pomysłu. – Nie wiem… 

Melissanna wyjrzała przez uchylone drzwi. Edwina właśnie skierowała się do pokoju na piętrze. 

– Idźcie tam. Zaraz pojawią się wszystkie siostry. Macie je przyprowadzić tutaj. A ja… – zastanawiała się chwilę. – Zajrzę do księgi mądrości, może coś znajdę… 

***

Siedem wiedźm zasiadło przy kominku, nie mając pojęcia, o co chodzi. Melissanna nerwowo wyginała palce i nie miała odwagi powiedzieć tego, o czym myśli.

– Melissanno, co się dzieje? – zapytała Gabriella, widząc zdenerwowanie siostry, które udzieliło się również i jej. Odetchnęła ciężko i złapała najpierw jedną dłoń, potem drugą. – Oddychaj. Raz, dwa… – zaczęła liczyć, ale Melissanna miała łzy w oczach, spojrzała na siedzącą przy kominku Ramonę, która wzięła do ręki gazety pozostawione przez Violande. Nowicjuszka spojrzała na artykuł, który krzykliwą czcionką głosił „kolejna ofiara rozsadzona od środka. Trucizna, czy bakteria”. Skrzywiła się nieco i jednym ruchem wrzuciła gazety do kominka.

– Nie! – krzyknęła, ale zabrakło jej sił i osunęła się na miękkich nogach.

Marianna podbiegła do Ramony i pyta nerwowo

 – Co ty robisz? Po co to palisz? – Jednocześnie wymachuje rękami, bo zrobił się dym w pokoju. Próbuje powstrzymać Ramonę, bo ona chce wrzucić kolejne gazety.  

– Bo mi się chłodno zrobiło, a ja lubię ogień. – Nowicjuszka uśmiecha się, widząc zaskoczoną minę Marianny i szybko dodaje: – Tak na serio pomiędzy gazetami były schowane kartki z zaklęciami, które nie mogą dostać się w niepowołane ręce. A wyczuwam, że ktoś się zbliża... 

Marianna spojrzała z obawą na drzwi. Faktycznie dobiegły ją pośpieszne kroki z korytarza. Sięgnęła po ostatnie gazety i szybko zaczęła wrzucać ostatnie papiery. 

Hedera otworzyła okno, bo dym zaczął wypełzać coraz mocniej z kominka. W tym zamieszaniu słychać było jedynie szepty innych wiedźm. Zaniepokojone, pełne obaw.

– Kurczę, Melissana nie rób sobie jaj! – Aitana zaczęła się denerwować. – Powiedz, że Twoje słabnięcie to efekt eliksiru…. 

-… 

– No cóż, wiele nie wyjaśniłaś, ale obawiam się, że chyba jednak nie. – spojrzała w kierunku Ramony, zastanawiając się, co ona spaliła i skąd tyle dymu? Jednym ruchem przywołała Gacka! Niech leci po potrzebne składniki, póki okno jest otwarte.

Pukanie do drzwi zatrzymało wszystkich na chwilę, jakby zamieniły się w jednej chwili w kamień. Drzwi lekko skrzypnęły i stanęła w nich Drusilla z rozczochraną fryzurą i mocno bijącym sercem. 

– Czy ktoś ją gonił? A może to ona coś przeskrobała? – przeleciało Mariannie przez głowę, ale nie powiedziała tego głośno. Pośpiesznie zamknęła drzwi i wróciła do Ramony. 

– Witajcie moje kochane, długo nie widziałyśmy się w tak zacnym gronie. Podróż była taka nużąca... ale, ale co Wy macie takie wystraszone miny? Co się tu stało? A gdzie jest Edwina? Melissano wzdrygnęłaś się, gadaj, co się wydarzyło, że masz łzy w oczach? Zaczynam się denerwować, mów kobieto, bo nie ręczę za siebie i moje skarby. Chcesz żebym je wypuściła? To może być nieprzyjemne. Gadaj kobieto i to już, nie becz tylko mi opowiedz, o co tu chodzi. Melissano... – podeszła i potrząsnęła przerażoną gospodynią, która wskazywała na Ramonę i Mariannę.

Melissanna otworzyła oczy. Nie, nie mogła zemdleć teraz. 

– Już dobrze, już wracam do sił. – Podniosła się, patrząc z wyrzutem na dwie siostry stojące przy kominku.  

– Co robić? Violanda nie będzie zadowolona, że dokumenty uległy zniszczeniu. – Miała łzy w oczach. Musimy wspólnymi siłami utworzyć mocne zaklęcie, które spowoduje, że będziemy z powrotem chronione.

– Chronione przed czym? – zapytała Evanora. 

Melissanna spojrzała na nią przestraszona.

– Jak to przed czym? Przed zagrożeniem! Nie pamiętasz już, że za każdym razem ktoś próbuje nas zniszczyć! – wykrzyczała Melissanna 

– Może zaparzę Ci meliski, bo jesteś zdenerwowana? Zwołajmy nasze siostry i wspólnie utworzymy nowe zaklęcie.

Gabriella natychmiast zamknęła okno, jakby obawiając się, że coś przez nie wleci. Zaciągnęła ciężkie zasłony i ... zamknęła oczy, ciężko odetchnęła.

– Co ja mam teraz robić? Jak mam nas uratować? Jak mam nam pomóc? – myślała gorączkowo. 

– Nie zamykaj! – wrzasnęła Aitana – Mój Gacek…

Jednak Gabriella jej nie słyszała. Stała tak przez chwilę i starała się coś wymyślić, aby ratować swoje przyjaciółki.

– Wiem, że sama tym razem nic nie zdziałam… muszę, musimy wszystkie zebrać swe siły, odszukać Edwine. Co dalej? Zaklęcie... jakie zaklęcie one tam spaliły? Czy to nam pomoże? – Miała mętlik w głowie, więc ruszyła w kierunku drzwi.

Drusilla patrzyła ze strachem na to, co się dzieje. W pokoju panował kompletny chaos. Nikt nie wiedział, co zrobić, Melissanna miotała się pomiędzy siostrami, które na siłę próbowały jej pomóc, ale każda tylko przeszkadzała.

– Dosyć! – krzyknęła – Dajcie mi pomyśleć w ciszy i spokoju, w takim harmidrze nie dam rady nic wymyślić. Trzeba jakoś ratować sytuację i proszę Was o pomoc, racjonalną i przemyślaną. Aitano pilnuj Ramony. Niech już nic więcej nie dotyka. Gabriello, ty zajmiesz się Marianną. Jest tak samo narwana, jak nowicjuszka. Siadajcie tutaj wszystkie blisko. – Wskazała dłonią, zakreślając krąg. – A ty, Melissanno opowiadaj od początku, co się stało?

Wszystkie wiedźmy posłuchały jej władczego głosu. Nawet nie musiała ich straszyć pająkami, choć widziały, że tarantula, która udaje niezwykłą broszkę, porusza odnóżami, jakby była gotowa do walki.

– Była u mnie Violande. – zaczęła Melissanna. – Przyniosła mi te gazety, w których pełno było wiadomości o różnych ofiarach. Świat o tym milczy, więc możecie się domyślać, że te wiadomości nie pochodziły z oficjalnych źródeł. Powiedziała też, że zostawia mi potężne zaklęcie i sproszkowany eliksir obezwładniający, który zatrzyma samego diabła.

– A one to spaliły… – dopowiedziała Drusilla. 

Gospodyni hotelu tylko skinęła głową.

– A co z Edwiną? Dlaczego jej tu nie ma?

– Ktoś rzucił urok na naszą siostrę – pośpieszyła z wyjaśnieniem Evanora. – Edwina jest nieziemsko piękna, jakby jej ubyło lat. Ma lśniące długie, białe włosy, ale jej oczy… tchną lodem.

– Nie możemy opuścić tego pokoju, dopóki nie będziemy przygotowane. – zdecydowała Drusilla. – Melissanno, możesz nas zaprowadzić do lochów? Masz tu jakieś ukryte przejście?

– Mam, ale nie tu. Musimy przejść do mojej sypialni. Tam na końcu korytarza. Sypialnia jest chroniona potężnymi zaklęciami i runami. Żadna zła moc się za nami nie prześlizgnie.

– Dobrze. Wobec tego pójdziesz pierwsza, sprawdzisz, czy wszystko jest ok. A potem po kolei ruszymy za tobą. 

– Mam jeszcze coś. – Melissanna podeszła do biurka i wyciągnęła z szufladki małe buteleczki. – To eliksir obezwładniający. Mam tylko trzy…

Drusilla westchnęła ciężko. 

– Weź jedną. Drugą będzie miała Evanora, a trzecią ja. Pójdę na końcu. Pamiętajcie, że macie być cicho i przechodzić jak najprędzej za Melissanną.


***

Drzwi leciutko skrzypnęły. Korytarz był pusty, więc Gospodyni hotelu ruszyła, ostrożnie stawiając kroki, żeby jej szpileczki nie pukały o podłogę. Tuż za nią wyruszyła Aitana z Ramoną, Marianna z Gabriellą i Evanora. Drusilla pogoniła jeszcze Hederę i sama zamykała ogonek wiedźm. 

Nagle coś się poruszyło tuż za nimi. Niewyraźny szelest, który natychmiast przybrał na sile. Gdy się odwróciły zobaczyły Edwinę. Unosiła się lekko nad podłogą. Miała lodowaty wzrok, który wbiła w Hederę. 

Przepełniała ją złość, głos wyrywał się z krtani, gdy tylko zobaczyła wszystkie czarownice patrzące wprost na nią. Hedera szczególnie przykuła jej wzrok. Nagle ogromny krzyk wyrwał się jej z gardła. Krzyczała rozpaczliwie, pełna złości i bólu. Chciała w ten sposób unicestwić czarownice, które zebrały się na Sabacie.

Drusilla dostrzegła kątem oka, że Hedera zakrywa uszy i zwija się w kłębek. Nie czekała dłużej. Rzuciła fiolkę z eliksirem obezwładniającym i czym prędzej złapała Hederę i popędziły do sypialni Melissanny. Po drodze minęły Evanorę, która tylko odczekała, moment i rzuciła swoją fiolkę w Edwinę, bo poprzednia nie poskutkowała, tak jak powinna. Przy drzwiach czekała już Melissanna gotowa do ataku i gdy wszystkie wiedźmy znalazły się w pokoju, rzuciła kolejny eliksir i zatrzasnęła drzwi.

– Co to było? – zapytała przerażona Evanora.

– Hedera? – Drusilla spojrzała na skuloną wiedźmę. – O co chodzi?

– Nie wiem. – Pisnęła cichutko. – Nic jej nie zrobiłam.

– Ale ona atakowała ciebie! – Wrzasnęła Drusilla i w tym momencie drzwi zadrżały.

– Szybko! – poganiała Melissanna. – Najwyraźniej czary są zbyt słabe, musimy zejść do lochów, chodźcie za mną… 

Zeszły krętymi schodami w dół. Hedera szła pod czujnym okiem Drusilli, która sprawdzała każdy jej ruch. Gdy tylko znalazły się w lochach, Melissanna zapaliła światła jednym ruchem dłoni. Wokół rozbłysły świecie. Znały to pomieszczenie, bo tu chowały się przed demonami. Ale wiedziały, że i Edwina wie, jak tu dotrzeć. 

– Spokojnie. – Melissanna uciszyła wszystkich – Tu jesteście bezpieczne. Wprawiłam komnatę w ruch. Nie czujecie tego, bo kręcą się zewnętrzne bramy. Można je zatrzymać, tylko będąc w środku.

– Więc co zrobimy? – zapytała Aitana.

– Poczekamy na Violande. 

Nie musiały długo czekać. Gdy tylko Melissanna wypowiedziała te słowa, królowa wiedźm pojawiła się pośród nich. Wiedziały, że to projekcja astralna, ale i tak jej obecność wprowadziła pewien spokój.

– Co się stało Melissanno? Dlaczego nie użyłaś eliksiru i zaklęcia? – zapytała swoim władczym głosem.

– Och… bo nasza nowicjuszka go spaliła. – westchnęła ciężko. 

– Czy nie możesz stworzyć kolejnego eliksiru? – zapytała Gabriella.

– Nie. Uwarzenie go, zajęło mi miesiąc. Nie mamy tyle czasu – odparła Violande.

– Co się dzieje z Edwiną? – Evanora była ciekawa, tak samo, jak jej siostry.

– Edwina ścigała okrutną Banshee. Zawsze pojawiała się zbyt późno, dopóki nie dowiedziała się, kim ona jest. Wydawało się, że wszystko przebiegnie dobrze. Ale nie chciała czekać na eliksir, który, jak już mówiłam, wymaga dużo czasu. Pojawiła się w miejscu, gdzie Banshee czatowała na swoją ofiarę. One zabijają krzykiem. Sprawiają, że w środku w człowieku wybucha serce, zalewając wszystko… Banshee nie zabije wiedźmy, ale odbiera jej siły. Niestety Edwina była nieszczęśliwą wiedźmą. Jak wiecie rozstała się ze swoim mężem i cały czas cierpi. 

– Z powodu rozstania? – zapytała cicho Marianna.

– Z powodu samotności. – Spojrzała na Hederę – Banshee wyczuwa nieszczęśliwe osoby, więc powiedz mi, dlaczego zaatakowała ciebie? 

– Nie wiem. Nic jej nie zrobiłam. – zapewniała Hedera.

– Pytam o to, jak się czujesz? – przerwała jej Violande. – Edwina zaatakowała ciebie, bo nosisz w sobie smutek. Dlaczego?

W oczach Hedery zaczęły pojawiać się łzy, które spływały powoli po policzkach.

– Jak wiecie, mam młodszego brata... właściwie miałam...– mówiła łamiącym się głosem – W ostatnim czasie się załamał i trafił do szpitala... a w zeszły czwartek pojechałam go odwiedzić. Zawiozłam obiad, wypiliśmy kawę, pograliśmy w karty jak zawsze. Dał mi rzeczy do prania i się pożegnaliśmy. W nocy zadzwonili, że dostał drgawek i uderzył głową w szafkę. Potem pojawił się udar i trafił na neurochirurgię… – Musiała odetchnąć kilka razy, bo głos jej się załamał. – Niestety nie udało się go uratować. – Łzy płynęły już nieprzerwanie, a jej słowa sprawiały, że wszystkie siostry płakały wraz z nią. – Zgodziliśmy się na pobranie narządów, bo lekarze stwierdzili śmierć mózgową. Dzięki niemu życie dostały cztery nowe osoby. Trzymam się, ale jest mi ciężko. Serce pęka…

Violande pokiwała głową. Dobrze wiedziała, jak to jest, gdy z życia znika młodszy brat.


– Będzie bolało – powiedziała cicho, ale wszyscy słyszeli. – I wcale nie jest prawdą, że czas leczy rany. Zawsze boli tak samo. Tylko z czasem ból przeradza się w tęsknotę, która boli tak samo mocno.

– Więc co mamy zrobić? – zapytała Melissanna. 

– Wy nic. To Hedera musi być silna. Opowiedz mi, jaki był. Co sprawiało, że się przy nim uśmiechałaś? 

Hedera zatopiła się w swoich myślach. Jej zmartwiona twarz znieruchomiała, by po chwili złagodnieć, a po kolejnych sekundach kąciki jej ust zaczęły drgać w powstrzymywanym uśmiechu. Violende skinęła głową, widząc, że Hedera odnalazła takie wspomnienie.

– Mój brat był odważnym człowiekiem – zaczęła mówić – jako jeden z nielicznych pozwalał mi obcinać włosy maszynką i nie bał się tak wyjść na ulicę. Kiedyś miał już dość długie włosy, a chciał krótkie, takie na jeżyka. Przyszedł, usiadł na stołku i miałam się zamienić w jego osobistą fryzjerkę. Wzięłam maszynkę, to zawsze było proste zajęcie. Maszynka cichutko zawarczała gotowa do pracy, więc przejechałam przez środek jego czupryny i wtedy… – zacisnęła usta, nie chcąc parsknąć śmiechem – i wtedy maszynka się zacięła. Nie chciała ruszyć dalej. Próbowałam i próbowałam, ale nic. Chyba zakończyła swój żywot. Spojrzałam na brata, miał niewyraźną minę, a ja z trudem powstrzymywałam śmiech. Podałam mu lusterko, żeby sam zobaczył. Miał piękną autostradę pośrodku głowy. Trochę jak Gargamel. Sam zaczął się śmiać, że tak wygląda. Bo jak w takim stanie wyjść na ulicę. – W oczach Hedery pojawiły się łzy, ale nie takie, jak w momencie, gdy wspomniała o śmierci brata. To były łzy czystej radości. – Do tej pory ten widok powoduje, że się śmieję. – mówiła zanosząc się od śmiechu, a inne wiedźmy jej wtórowały. Nagle spojrzała przerażona na Violande. Nie musiała nic mówić. Ona rozumiała bez słów.

– Ból będzie zawsze, ale masz go takim pamiętać – powiedziała, przytulając Hederę. – Nie w łzach, lecz w tych pięknych wspomnieniach twój brat wciąż żyje. Nie pamiętaj bólu, jaki po sobie zostawił. Pamiętaj go jako twojego brata. 


***

– Violande, wybacz, że jeszcze zapytam – Marianna podeszła bliżej – Kim była Banshee, która rzuciła urok na Edwinę?

– Była blogerką. – Violande westchnęła ciężko – Dużo czytała, książki były jej przyjaciółmi. Zatraciła się w tym, co robiła.

– Jak to? – zapytała zaciekawiona Ramona.

– Ty masz siłę, by walczyć o swoje. – Violande spojrzała na nią z lekkim uśmiechem. – Tamta osoba kupowała sobie przyjaciół. Robiła konkursy i nie trzymała się swoich własnych zasad. Nagradzała swoich znajomych, aż w końcu ktoś to zauważył. Zarzucił jej hipokryzję. Najpierw dała się pojmać w sieci stalkingu, oskarżając o wszystko tę niewinną osobę, ale coraz więcej ludzi zaczęło zauważać jej złośliwości ubrane w słowa żalu nad sobą, zaczęli się od niej odwracać. Szukała pocieszenia w zaklęciach. Sięgnęła po czarną magię. Dobrze wiecie, że zwykła istota nie może używać magii, bo tylko otwiera wrota do świata, nad którym nie będzie w stanie zapanować. Została pojmana w łapy ciemnych mocy… To smutna historia i nie mamy teraz czasu, żeby ją poznać.

– Ale co się z nią stało? – dopytywała Ramona.

– Trafiła w miejsce, z którego nie ma powrotu. I uwierz mi – podniosła rękę, uciszając nowicjuszkę – nie chcesz wiedzieć nic więcej. Lepiej będzie, jeśli razem z Marianną przygotujecie eliksir miłości. Będzie nam potrzebny. 

– Violande – szepnęła Drusilla. – Czy Edwina też tam trafi? W miejsce bez powrotu?

– Edwina jeszcze nikogo nie zabiła. Musi to zrobić dzisiejszej nocy. I nie możemy jej pozwolić, żeby opuściła ten hotel, bo z łatwością znajdzie inną ofiarę. – Spojrzała na Hederę. – To ty musisz ją tu utrzymać i nie pozwolić, żeby i ciebie zmieniła w Banshee. A wy musicie znaleźć sposób, jak zdjąć z niej urok. Tylko pamiętajcie, że zwykłe zaklęcia i mikstury nie będą na nią działać. – Obraz Violande zaczął drgać i rozmazywać się. – Musicie się śpieszyć – powiedziała nim zniknęła


***

– Ramono szkoda czasu. Bierzemy się za ten eliksir miłości. Pamiętasz przepis? – zapytała Marianna

 – To Ty go nie masz zapisanego? – zapytała zdziwiona Ramona 

– Mam go w głowie, tylko muszę skupić myśli, ale trudno mi, bo strasznie jakoś się robi, a w stresie nie myślę logicznie. Zaraz zobaczymy, co my tu mamy dookoła za produkty. – Zaczęła się rozglądać po lochu.

Ramona szybko odnalazła kociołek stojący za jednym z regałów. Z szuflady wyjęła moździerz i szybko odszukała potrzebne składniki.

 – To do roboty – orzekła Marianna. – Musimy zrobić napar z mięty, pokrzywy. To razem zagotujemy i będziemy dodawać resztę – powiedziała Marianna. – Potem dodajemy olejek cytrynowy, ale tylko 5 kropel. I do tego sześć łyżek miodu gryczanego, szczypta gorczycy, odrobina syropu z lipy. Ach i jeszcze liście wiśni, pestki słonecznika oraz kilka płatków róż. Jak dobrze, że wszystkie produkty mamy w tym wstrętnym lochu. Ale na spokojnie będziemy dodawać te składniki, żeby czasami nam nie wyszło coś innego. Widziałam, w którejś szufladzie małe fiolki, to przelejemy, ten nasz eliksir miłości.

 – Skąd ty wzięłaś taki przepis? – oburzyła się Ramona – Ja znam całkowicie inny. Chyba faktycznie coś twoje zwoje dzisiaj nie działają. – Zabrała kociołek i składniki, które sama znalazła – Zrobię sama, bo coś nie ufam twoim zdolnościom.

– Tak? – zdziwiła się Marianna. – To ja zrobię lepszy eliksir. – podeszła do komody i wyjęła drugi kociołek zerkając ukosem na Ramonę. 

A ta nie czekając, zabrała się do pracy. Wiedziała, że to zaklęcie wymagające odpowiedniego misterium. Najpierw dodała suszonej lawendy – w niej kryje się zapach i ulotny promień słońca. Następnie bazylia – to zioło mocy. Ważne, by odmierzyć odpowiednią ilość suszonych skrzydeł ważek. Wymieszała całość powoli z pietyzmem, szepcząc po cichu zaklęcia. Odczekała, aż eliksir będzie miał odpowiednią temperaturę i konsystencję. A na koniec, gdy rytuał już prawie był dokonany, dolała żabie łzy. Marianna w tym czasie szeptała swoje zaklęcia, a Ramona czekała, aż wywar ostygnie, by przelać go do maleńkich fiolek.


***

– Nie ma czasu do stracenia – westchnęła Melissanna. – Siadajcie i mówcie, co wam chodzi po głowie? 

– Mnie, głównie pająki – westchnęła Drusilla zmęczona pilnowaniem swoich pupili. – ależ oczywiście! – Wypuścimy na nią pająki. Uplotą gruby kokon i spróbujemy ją w nim zamknąć, może gruba pajęczyna pająków ją okiełzna. Tylko co potem?

– Może trzeba odprawić jakiś rytuał, który uwolni ją od ducha Banshee? – zaproponowała Evanora.

– Nie. – Drusilla natychmiast sprowadziła ją na ziemię. – Żadne czary na nią nie działają. Ona jeszcze nie jest Banshee, słyszałaś. Musimy ją uzdrowić, ale bez czarów. Jej krzyk odbiera naszą moc.

– Jeszcze tego brakowało, żeby Edwina pruła japę, jak opętana, jakby bez tego nie puchły nam uszy od jej krzyków – westchnęła Aitana. – Cholera jasna! Jakoś ją odciągnę od Was, żebyście mogły ustawić dla niej pułapkę. Wiem! Skoro nie działają stare dobre czary, to zadziałają niezawodne pantalony! – Aitana nie zwlekając, jednym ruchem zdjęła koronkowy biustonosz i pantalony, Podarła ją na strzępy i upchnęła w uszy najmocniej, jak się dało. Resztą owinęła głowę i z tą prowizoryczną ochroną przeciwdźwiękową była gotowa do walki z Edwiną.

– Najpierw musimy ją odciągnąć od nieszczęśliwych ofiar – podjęła Gabriella. – Nie może znaleźć innej ofiary. Musi się skupić na nas. Dopiero wtedy możemy spróbować ją powstrzymać. Najlepiej zwabić ją tam, gdzie przestrzeń, abyśmy my czarownice mogły ją wziąć w koło. Jeśli znajdzie się w kręgu czarownic… Być może uda nam się stworzyć zwierciadło takie, które odbije jej wrzask. Możliwe, że jej wrzask uderzy w nią, prawda? Mam nadzieję, że to przeżyje. To ryzykowne, ale ona jest silna. Da radę. A przynajmniej w ten sposób ją osłabimy. Będziemy mogły pomyśleć co dalej…

– Musimy przede wszystkim myśleć, że jesteśmy szczęśliwe – Wtrąciła Marianna, upychając po kieszeniach przygotowany eliksir. – Wtedy nas nie skrzywdzi. Jeśli podejdziemy na tyle blisko, żeby udało się ją związać… Założymy na usta jakąś sieć z zaklęciem, żeby nie mogła krzyczeć… 

– No ładnie, jeszcze tego do szczęścia brakowało – westchnęła Melissanna. – Czary tu nie zadziałają. Trzeba coś zrobić, zanim odbierze nam wszystkie moce. Może ją tak gdzieś odesłać? Nie, no tego nie mogę jej zrobić. – zastanawiała się głośno. – Dobra, na początek trzeba ogłosić w hotelu zabawę "Zero smutków, mnóstwo radości" – dzięki temu zyskamy kilka godzin, a i gości uchronię. To da nam trochę czasu na stworzenie zaklęcia z najwyższej półki. Trzeba działać – tu potrzeba dużo ziół, a nie wszystkie są w naszej kuchni. Muszę udać się na szybką wyprawę. Muszę zebrać dziurawiec, melisę, pokrzywę, jemiołę, macierzankę, wrotycz, rozmaryn…

– Melissanno, czary tu nie zadziałają. – uspokoiła ją Drusilla kładąc dłoń na jej ramieniu. 

– No to ja już nie wiem, co robić… – westchnęła załamana Gospodyni. 

– Edwina jest uzależniona od książek, prawda? – zza kociołka pojawiła się Ramona, która z daleka przysłuchiwała się rozmowom czarownic. Jest też opętana, ale myślę, że pamięta swoje życie sprzed bycia Banshee. Zbierzemy wszystkie książki z umięśnionymi kolesiami na okładkach. Będę jej to czytała na głos. Potrafię czytać z prędkością huraganu, więc będzie miała w głowie milion tych historii, może któraś sprawi, że zatęskni za swoim życiem i zechce wrócić.

– Musimy spróbować – zdecydowała Drusilla. – Ty Hedero będziesz przynętą. Tylko musisz myśleć pozytywnie.

– Puszczę głośno muzykę, jakąś radosną piosenkę. Mój brat lubił Plastikowa Biedronkę. Mogę mieć słuchawki na uszach, dla większej pewności, że nie usłyszę krzyku. I do tej muzyki radosny taniec. Będę tańczyć i śpiewać. Albo ona oszaleje, albo przestanie być Banshee. 


***

Pająki Drusilli uwinęły się, zanim Edwina zdążyła się zorientować, co się dzieje. Gdy tylko je zauważyła, szła za ich siecią. Wiedziała, że doprowadzą ją tam, gdzie kryją się wiedźmy. Gdy tylko weszła do biblioteki, wielkie drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a pająki unieruchomiły ją, zaplątując gęstą sieć. 

Skorzystały ze swoich mocy, by książki, które tak uwielbiała, zaczęły przed nią wibrować, a głos Ramony w kilka sekund przeczytał większość z nich. Oczy Edwiny zrobiły się bardziej błękitne, jakby już miała się wyrwać z jarzma złej mocy… Wiedźmy wstrzymały oddech, ale wtedy Banshee uwolniła rękę i jednym ruchem strąciła wszystkie książki w kąt. Jej przeraźliwy krzyk powalił wszystkie siostry na kolana. Tylko Hedera stała ze słuchawkami na uszach i podśpiewywała piosenkę 

– Plastikowa biedronka, ty moja kochana, zostań moją żonką, błagam cię, proszę cię na kolanach…

Widząc, że inne wiedźmy zakrywają uszy, wyszła zza regału, gdzie do tej pory się chowała. Banshee na moment się uciszyła, widząc swoją wybraną ofiarę, która już nie emanuje smutkiem, ale tańczy radośnie, podśpiewuje, uśmiecha się. A w jej sercu nie było smutku. Nie było tego, co mogłoby rozsadzić jej pierś i zabrać ducha ze sobą. Wrzasnęła jeszcze raz przeraźliwie, ale to nic nie dało. Hedera tańczyła jak opętana. Podskakiwała, śpiewała coraz głośniej, żeby zagłuszyć wrzask Edwiny, aż w końcu zabrakło jej tchu i upadła na podłogę.

Natychmiast pojawiła się obok niej Aitana z zawiniętymi pantalonami wokół głowy. Rzuciła prowokujące spojrzenie na Banshee, pokazała jej język i nim ta się zorientowała, zniknęła za półkami razem z Hederą.

– Co teraz? – zapytała Ramona. – Nic tej cholery nie rusza…

– Macie ten eliksir? – Hedera spojrzała na Mariannę.

– Mam – Ramona pokazała pełną kieszeń małych fiolek. 

Hedera sięgnęła po jedną. Otworzyła i nim ktokolwiek zdążył zapytać, co zamierza zrobić, wylała sobie na głowę. Wstała, wyszła zza regału i pośpiesznie ruszyła w stronę szarpiącej się w pajęczych okowach Banshee. Nie zastanawiała się długo. Gdyby to zrobiła, wróciłby jej rozsądek i uciekłaby jak najszybciej. Rozłożyła ramiona i przytuliła Edwinę.

– Edwino, jesteśmy wiedźmami. Nie zawsze doskonałymi, czasem zdarzają nam się wpadki i mylimy eliksiry czy plastikowe myszy z żywymi. Jednak razem możemy wszystko, możemy pokonać nawet największe przeciwności. Siła drzemie w naszych sercach i naszych umysłach. A wszystkie razem tworzymy jedność, tworzymy całość, tworzymy Sabat, który zwycięża każde zło.

Edwina – Banshee szarpała się jak opętana, choć na chwilę pająki zapobiegawczo zaplotły magiczną sieć wokół jej ust, żeby nie mogła krzyczeć.

– Nigdy nie byłaś sama – spojrzała w oczy wiedźmy. – Nie możesz się tak czuć, bo wiesz, że to nieprawda. Twoja siła tkwi w sercu. – Chciała położyć dłoń na jej piersi, którą wciąż oplatały pajęczyny. Gdy tylko ją zbliżyła, magiczne sieci rozpierzchły się na boki. Hedera zamknęła oczy – Wciąż masz serce, więc wiesz, o czym mówię. Wiem, że czujesz się zraniona i nic nie warta, ale to nie jest prawda. Masz mnie. Kocham cię całym sercem i jeśli trzeba, oddałabym życie, po to, byś mogła do nas wrócić, to jestem. – Delikatnie zdjęła pajęczyny z jej ust. – Możesz mnie zabrać ze sobą. Nie chcę, żebyś była samotna. Jeśli trzeba, będę ci towarzyszyć zawsze. Kocham cię niezależnie od tego, czy jesteś Edwiną, czy jesteś Banshee.

– To działa. – szepnęła Drusilla do ukrytych za regałem sióstr. – Masz jeszcze ten eliksir? – zapytała Ramony, a ta bez słowa sięgnęła do kieszeni i rozdała każdej z sióstr po małej fiolce.

– Zaraz. – sprzeciwiła się Marianna. – Nie wiem, co ona tam namieszała, ale to nie jest prawdziwy eliksir miłości. Ja mam ten właściwy.

– Ty nawet przepisu nie pamiętałaś – odburknęła Ramona.

– Cicho! – uciszyła je Melissanna. – Dawaj swój eliksir – Wyciągnęła dłoń do Marianny. – Nie zaszkodzi, jeśli użyjemy obu, prawda? 

Drusilla skinęła głową. Wylała obie butelki na swoją głowę i reszta wiedźm postąpiła tak samo.

– Musimy stworzyć krąg wiedźm – wyjaśniła. – Wzmocnimy słowa Hedery. – Tylko myślcie o tym, co ona mówi.

– Nie mogę. – westchnęła Aitana. – przewija mi się w głowie Plastikowa biedronka... – zanuciła.

– Wszystko jedno, możesz śpiewać. To doda sił Hederze. Idziemy. – zdecydowała.

Wyszły cichutko zza regału i stanęły wokół dwóch sióstr. Jedna unieruchomiona magicznymi sieciami, a druga przytulająca się do niej, niczym do zimnego posągu. Złapały się za ręce. I gdy krąg się dopełnił, Hedera poczuła większą siłę, bo już przez moment zaczęła słabnąć pod lodowatym wzrokiem Banshee.

– Edwino, wszystko, co masz to twoje serce. Być może zranione i teraz cierpisz, ale pamiętaj, że wyjdziesz z tego silniejsza. Nikt cię nigdy nie pokona. Masz nas, swoje siostry…

Banshee patrzyła na Hederę długo. Tak długo, że nawet pajęczyny zaczęły się krępować i niektóre zwinęły się w małe kokardki.

– Ty głupia kobieto... – wyszeptała w końcu.

– Tak, wiem…

– Nie o to chodzi. Mówię, że jesteś głupia, bo przyszłaś tutaj sama.

– Nie. Spójrz. – Hedera spojrzała na siostry, tworzące krąg wokół nich. – Przyszły tu dla ciebie. Bo dla nich też jesteś ważna. Samotność to taka głupia metafora. Nigdy nie wiadomo, czym ją karmić i co może ją uleczyć. 

Banshee westchnęła tak ciężko, że pół biblioteki zachwiało się w posadach. Gdzieś w oddali przewróciło się samotne tomisko dramatycznych monologów.

– Naprawdę chciałabyś zostać ze mną? W miejscu wiecznego smutku, rozpaczy i cierpienia?

– Zależy. Jest tu herbata?

– Nie.

– Ciastka?

– Nie.

– Kocyk?

– Też nie.

– To rzeczywiście okropne miejsce.

Przez chwilę obie milczały.

– Ale zostałabym – dodała Hedera. – Mogłybyśmy coś poprawić. Najpierw herbatę. Potem kocyk. Później może kilka kwiatków.

– Nie rozumiesz. Jestem potworem. – Coś zabłysło w jej oczach, jakby rodziły się maleńkie łzy. 

– A ja mam sąsiada, który wierci w niedzielę od siódmej rano. Uwierz mi, skala porównawcza jest szeroka.

Pierwszy raz od bardzo dawna na ustach Banshee pojawił się cień uśmiechu.

– Naprawdę niczego się nie boisz?

– Jedynie tego, że znowu będziesz biegać bez bielizny. – Hedera przewróciła oczami.

Z oczu Banshee popłynęły łzy, a potem rozległ się cichy szloch. Nikt do tej pory nie mówił do niej w ten sposób. Słowa Hedery trafiły głęboko w jej zranione, ciemne serce. Nie mogła zrobić jej krzywdy, nie po tym, co przed chwilą od niej usłyszała.  

– Chcę być dobra – wyszeptała. 

Pajęczyny zaczęły drżeć. Po chwili jedna z nich pękła z cichym trzaskiem.

Potem druga.

I trzecia.

Banshee spojrzała zdumiona w dół. Jej blade ręce przybrały naturalny kolor, włosy przestały być przeraźliwie białe, a oczy ponownie miały kolor nieba. Wiedźmy stanęły tak blisko, jak tylko się dało, ściskając Hederę i Edwinę. 

***

Kiedy otworzyły drzwi sali balowej, zatrzymały się na progu. Jeszcze kilka godzin wcześniej wisiało nad nimi widmo śmierci, a teraz powitał je blask setek świec, odbijający się w złotych lustrach i kryształowych żyrandolach. Fioletowe wstęgi spływały spod sufitu niczym smugi wieczornego nieba, między kolumnami wiły się girlandy ciemnych róż i lawendy, a obrusy połyskiwały złotym haftem.

Na środku sali czekał długi stół zastawiony tak obficie, jakby Melissanna chciała nakarmić nie tylko cały Sabat, lecz także wszystkie duchy błąkające się pomiędzy światami. Na złotych półmiskach piętrzyły się pieczone warzywa, pachnące ziołami mięsa, fioletowe winogrona i owoce, których Ramona nie umiała nazwać, choć natychmiast postanowiła ich spróbować. Między potrawami stały dzbanki z winem, herbatą i naparami, a każdy kielich miał inny kształt.

– No – odezwała się Melissanna, prostując ramiona z godnością gospodyni. – Skoro żadna z nas nie została dziś rozsadzona od środka, możemy uznać wieczór za udany.

– Jeszcze się nie zaczęła uczta – zauważyła Drusilla i poprawiła broszkę. Tarantula poruszyła odnóżami, wyraźnie zainteresowana półmiskiem lukrowanych ciastek. – Nie zapeszaj.

Edwina stała pomiędzy Hederą a Evanorą. Była blada i zmęczona, lecz w jej oczach nie czaił się już lód. Gdy zobaczyła na swoim miejscu miękki, fioletowy koc, parującą filiżankę herbaty i talerzyk ciastek, spojrzała pytająco na Hederę.

– Na wszelki wypadek – wyjaśniła Hedera. – Gdybyś znowu chciała przenieść się do miejsca wiecznego smutku, zabieramy wyposażenie.

Edwina roześmiała się cicho. Ten dźwięk przemknął po sali delikatnie, bez cienia niszczycielskiej mocy. Wiedźmy spojrzały na siebie, po czym wybuchnęły śmiechem tak głośnym, że kryształowe kielichy zadźwięczały na stołach.

Wtedy w powietrzu zamigotały złote iskry. U szczytu stołu pojawiła się Violande, tym razem nie jako drżąca projekcja, lecz we własnej osobie. Miała na sobie długą fioletową suknię, której tren rozsypywał za nią drobiny światła. Uniosła kielich, a rozmowy ucichły.

– Siostry – powiedziała. – Tej nocy przypomniałyście sobie, czym naprawdę jest Sabat. Nie kręgiem, zaklęciem ani mocą, którą można odebrać krzykiem. Sabat to my. Nasza odwaga, upór, szaleństwo i gotowość, by zostać przy sobie nawet w najciemniejszym miejscu.

– I pantalony – dodała Aitana, wciąż mając ich resztki owinięte wokół głowy.

Violande przez moment próbowała zachować powagę, lecz w końcu uniosła kielich wyżej.

– Za Sabat. Za siostry. I za to, byśmy każdą ciemność potrafiły zamienić w światło.

Kielichy uniosły się nad stołem. W tej samej chwili orkiestra ukryta za fioletową kotarą zagrała pierwsze dźwięki, a podłoga rozbłysła złotymi runami. Drzwi sali balowej otworzyły się szeroko, wpuszczając zapach nocnego ogrodu.

Rozpoczęła się wielka uczta.




KONIEC 



W Sabacie udział wzięli:

Melissanna – Magdalena Hupało

Gabriella – Katarzyna Góral

Evanora – Ewa Szczęsna

Edwina – Edyta Synyszyn

Marianna – Martyna Bąk

 Hedera – Bogna Bendzieszak 

Aitana – Anita Walczak vel Nitka Adek

Ramona – Renata Przybysz

Violande – Jolanta Bartoś 


Tekst i opracowanie – Jolanta Bartoś 


Pięknie dziękuję za Wasze szalone pomysły, psucie fabuły i zwroty akcji, których nie przewidziałam. Dzięki Wam kolejny Sabat udał się wyśmienicie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz